Η Χιώτισσα Ελπινίκη Καλαγκιά εκφράζει έντονο προβληματισμό και αγανάκτηση για τη δημόσια αναπαραγωγή ενός άκρως προσωπικού σημειώματος μιας 17χρονης κοπέλας. Η συγγραφέας δεν εστιάζει στις ευθύνες της οικογένειας ή του εκπαιδευτικού συστήματος, αλλά στον τρόπο με τον οποίο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα ΜΜΕ εκμεταλλεύονται ανθρώπινες τραγωδίες για προβολή και δημοσιότητα. Υποστηρίζει πως τέτοιες πρακτικές μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά ευάλωτους εφήβους, ιδιαίτερα σε μια περίοδο έντονης ψυχολογικής πίεσης, όπως οι πανελλαδικές εξετάσεις, και τονίζει την ανάγκη για περισσότερα αισιόδοξα και ελπιδοφόρα μηνύματα στη δημόσια σφαίρα.
Εδώ και λίγες ώρες κυκλοφορεί ασύστολα δημόσια ένα άκρως προσωπικό σημείωμα μιας 17χρονης κοπέλας απευθυνόμενο στους γονείς της. Δεν έχω καταλάβει και δε με αφορά αν πρόκειται για το κορίτσι που έχασε τη ζωή του ή για αυτό που χαροπαλεύει. Αυτό το οποίο με θλίβει, με σοκάρει και με θυμώνει είναι ότι ένα τέτοιο γράμμα αναρτήθηκε σαν έκθεση ιδεών στο διαδίκτυο γινόμενο βορά στο μυαλό και την ψυχή του κάθε έφηβου και κυρίως αυτών που εδώ και μήνες προετοιμάζονται ή πρόκειται να ξεκινήσουν προετοιμασία για τις πανελλαδικές εξετάσεις.
Δεν κάνω αυτήν την ανάρτηση για να σχολιάσω ή να κρίνω το τι συμβαίνει σε κάθε οικογένεια, το πώς συμπεριφέρονται οι εκπαιδευτικοί προς τα παιδιά και το αντίστροφο, το αν είναι σκάρτο ή επαρκές το εκπαιδευτικό σύστημα…Όσα άρθρα κι αν γραφτούν για αυτά τα θέματα, όσες συνεδρίες και αν πληρωθούν οι ψυχολόγοι για να γιατρέψουν παιδικά τραύματα, κάποια θέματα δεν πρόκειται ποτέ να βρουν τη λύση τους.
Η αγανάκτησή μου πηγάζει από τον ύπουλο τρόπο που τα social, τα ΜΜΕ εμπορεύονται τόσο προσωπικά δεδομένα χωρίς κανείς να αναλογιστεί πόσο “αθώα” μπορεί ένα τέτοιο σημείωμα να φυτέψει “ιδέες” στα παιδιά που αυτή τη στιγμή εκ των πραγμάτων πιέζονται δίνοντας καλώς ή κακώς τον πρώτο ουσιαστικό αγώνα της ζωής τους.
Γιατί να δοθεί στη δημοσιότητα αυτό το σημείωμα; Τι προσφέρει; Τι είναι αυτό που δε γνωρίζουμε ή ποια πληροφορία μας φαίνεται χρήσιμη; Και γιατί αυτή η ανακύκλωση;; Έτσι θα λυθεί το πρόβλημα; Σκέφτηκε κανείς ότι αυτό μπορεί να αποτελέσει μια ακόμα αφορμή στην κουρασμένη λογική των παιδιών μας ώστε να σκεφτούν ότι ακόμα κι αυτό (το άλμα στο κενό) να είναι για αυτούς μια έσχατη λύση;;;
Χίλες φορές να ασχοληθούν με το πρωτάθλημα της ΑΕΚ, με τον τελικό της Ευρωλίγκα, με τη Γιουροβίζιον και με τα μπουγελώματα που θα παίξουν την τελευταία τους μέρα στο σχολείο!
Γεμίστε τα προφίλ σας με αισιόδοξα μηνύματα… Έτσι αρχίζει να καθαρίζει η μαυρίλα…
Ελπινικη Καλαγκιά
