Έντονος προβληματισμός προκαλεί η εικόνα που παρατηρείται σε αγώνες μικρών ηλικιακών κατηγοριών ποδοσφαίρου, όπως οι Κ14 και Κ16, όπου, παρά τις προβλέψεις του κανονισμού, υπάρχουν προπονητές που επιλέγουν να κρατούν ποδοσφαιριστές στον πάγκο, χωρίς να τους δίνουν ουσιαστικό χρόνο συμμετοχής.
Υπενθυμίζεται ότι ο κανονισμός προβλέπει τη δυνατότητα χρησιμοποίησης εως και εννέα αναπληρωματικών, με συγκεκριμένους περιορισμούς στις αλλαγές, ενώ κάθε παιδί πρέπει να αγωνίζεται τουλάχιστον 20 λεπτά.
Το ερώτημα είναι απλό: Ποιος είναι ο πραγματικός σκοπός των πρωταθλημάτων υποδομών; Να κερδίζουμε πάση θυσία ή να δίνουμε την ευκαιρία σε όλα τα παιδιά να παίξουν, να μάθουν και να εξελιχθούν;
Σε αυτές τις ηλικίες δεν υπάρχουν παιδιά πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Έμπειροι και άπειροι, περισσότερο και λιγότερο προικισμένοι ποδοσφαιρικά, όλοι πρέπει να έχουν θέση στο γήπεδο. Ακόμη και όταν το σκορ έχει κριθεί, δεν υπάρχει δικαιολογία να παραμένουν παιδιά καθηλωμένα στον πάγκο.
Κύριοι προπονητές, αναλάβετε τις ευθύνες σας! Το αποτέλεσμα δεν είναι αυτοσκοπός. Σκοπός είναι να αγαπήσουν τα παιδιά το ποδόσφαιρο, να αποκτήσουν αξίες και να γίνουν σωστοί άνθρωποι στην κοινωνία.
Οι ομάδες λιγοστεύουν και παιδιά εγκαταλείπουν το άθλημα. Ας αναρωτηθούμε όλοι γιατί.
Κύριοι προπονητές, αναλάβετε επιτέλους τις ευθύνες σας! Αν δεν μπορείτε να κατανοήσετε ότι στις αναπτυξιακές ηλικίες προτεραιότητα έχει η συμμετοχή όλων των παιδιών και όχι το αποτέλεσμα, τότε καλύτερα να σκίσετε τα διπλώματά σας ή να πάτε σπίτι σας. Το ποδόσφαιρο των υποδομών δεν είναι χώρος για προσωπικές φιλοδοξίες και διακρίσεις μεταξύ παιδιών. Είναι χώρος μάθησης, εξέλιξης και διαπαιδαγώγησης.
Το ποδόσφαιρο των υποδομών ανήκει στα παιδιά και όχι στις φιλοδοξίες των μεγάλων.


































































































