Γράμμα στη Μαρία Καρυστιανού από τη γυναίκα του μπαρμπα -Ανέστη
αντιγραφέας Αριστείδης Ζαννίκος
Κυρία Καρυστιανού σας χαιρετώ,
Ζητώ χίλια συγνώμη αν ενοχλώ με τούτο το γράμμα που σας το στέλλω αν και ξέρω τον πόνο και τις σκοτούρες σας. Είμαι κι εγώ μάνα και μάλιστα με πολλά χρόνια στην πλάτη. Γι’ αυτό και σας συμπονώ και σας εύχομαι καλό κουράγιο.
Όμως θέλω κι εσείς να καταλάβετε το πρόβλημα που μας έχετενε προκαλέσει άθελά σας. Ακούστε τώρα το γιατί. Άντρας μου είναι ο γνωστός στη Χίο μπαρμπα -Ανέστης, άθρωπος πολύ μεγάλης ηλικίας, παλιός οικοδόμος και φανατικός αριστερός. Αν και έχει περάσει δυο-τρία εγκεφαλικά, το μυαλό του είναι ξουράφι. Όχι όμως πάντα. Πότε πότε τα χάνει.
Μέχρι πριν λίγες μέρες όλοι εξέραμενε ότι ήτανε φανατικός οπαδός του Τσίπρα και του Πολάκη. Ευτό όμως ήλλαξενε προχτές όταν ήρτενε να του κάμει παρέα ένας γείτονας, γνωστός οπαδός του ΠΑΣΟΚ. Όση ώρα τος ήκαμνα τον καφέ, χωρίς να στήσω αυτί, ήκουσα ήντα ελέγανε και ήπεσα αφ’ τα σύννεφα. Η κουβέντα τος ήτανε για τα πολιτικά.
– Ανέστη, ήλενε ο Πασόκος, όμορφη γυναίκα η Καρυστιανού. Πολύ μου αρέσει. Και τα λε και τσεκουράτα. Μου φαίνεται ότι τούτη τη φορά θα τηνε ψηφίσω. Μάλιστα σκέφτομαι να της στείλω γράμμα να της πω ότι είμαι θαυμαστής της.
Ο δικός μου δεν επρόλαβενε να απαντήσει επειδή, στο μεταξύ, εγώ τος επήα τον καφέ. Όμως, μόλις ήφυγενε ο γείτονας, μου φωνάζει ο Ανέστης και μου λε:
– Γυναίκα, σε παρακαλώ πολύ, θέλω να μου γράψεις ένα γράμμα και να το ταχυδρομήσεις στην κυρία Καρυστιανού. Θέλω να της γράψεις ότι τηνε συμπαθώ πάρα πολύ και ότι θα τηνε ψηφίσω στις εκλογές μπας και διώξει τον Κούλη (Κούλη, κυρία Μαρία αποκαλεί τον Πρωθυπουργό που του κάθεται στο στομάχι).
– Ότι πεις άντρα μου, απάντησα αμέσως για να μη νευριάσει και θέμενε πάλι γιατρούς. Μάλιστα τούπα ότι κι εγώ σας συμπαθώ κυρία Μαρία μου επειδή δείχνετενε ότι είστενε άθρωπος του Θεού. Τί ήτανε να του πω ευτή την κουβέντα; Αμέσως ήρχισενε να ρητορεύει:
– Μαρία λεν’ την Παναγιά Μαρία λεν’ και ’σένα. Καπάκι και το τραγούδι «Μαρία με τα κίτρινα ποιόν αγαπάς καλύτερα; Εμένα ή τον γείτονα;»
– Βρε Ανέστη, του λέω, ήντα είν’ αυτά που ερχίνησες να λες τέτοια ώρα; Πας καλά; Εξεμωράθηκες; Για σοβαρέψου. Θα γίνομενε ρεζίλι έτσι και όλα ευτά τα πεις μπροστά σε άλλους. Ακόμα δεν εκατάλαβες ότι ο φίλος σου ο Πασόκος σε δούλεψενε πάλι ψιλό γαζί και σε ψάρεψενε όπως το συνηθίζει; Τόσο γρήγορα εξέγραψες το σύντροφό σου τον Αλέξη; Τόση αγάπη την επέταξες στα σκουπίδια; Η απάντησή του;
– Πάνε ευτά που ήξερες γυναίκα. Περσινά ξινά σταφύλια. Τώρα πάμενε για άλλα.
Αναψοκοκκινισμένος ο Ανέστης μου είχενε πάρει φόρα. Ούτε που ήκουενε ευτά που τούλεγα. Και άξαφνα αρχίζει το τραγούδι της Πενταγιώτισσας:
– Στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά και στο Χρισσό κριάρια
και στης Μαρίας την ποδιά σφάζονται παλικάρια.
Και καπάκι, φτου κι αφ’την αρχή το «Μαρία λεν’ την Παναγιά, Μαρία λεν’ και’σένα”.
Εγώ τάχα χαμένα. Εκείνη την ώρα μούρτενε στο μυαλό μια παλιά φράση που λε «άβυσσος η ψυχή του αθρώπου”.
Τελικά για να τον ηρεμήσω, του υποσχέθηκα ότι θα σας στείλω το γράμμα κατά την επιθυμία του. Μάλιστα μούπενε να σας γράψω ότι, αν ήτανε πιο μικρός θάβαζενε υποψηφιότητα μαζί σας για να σας κάμει Πρωθυπουργίνα.
‘Ετσι ακριβώς μούπενε, όπως και ότι στο Δημοτικό είχενε συμμαθητή κάποιον Θέμη Καρυστιανό. Θε λοιπόν να μάθει άν έχετενε κάποια συγγένεια μαζί του.
Αυτά κυρία Μαρία είχα να σας γράψω κατά διαταγή του στεφανιού μου. Και πάλι σας ζητώ συγνώμη για την ενόχληση.
Σας εύχομαι υγεία και κουράγιο, μιας και ευτό που πα να κάμετενε θάχει πολλές κακοτοπιές και μεγάλες δυσκολίες. Ο Θεός βοηθός σας κυρία Μαρία μου.
Σας χαιρετώ από τη Χίο
η γυναίκα του μπαρμπα -Ανέστη
