Ματθαίος Παριάρος – Γεώργιος Τζίνης Στη μνήμη δύο αξέχαστων συμπολιτών
του Αριστείδη
Ζαννίκου
Το απόγευμα της Τετάρτης 22 Απριλίου 2026, πλήθος κόσμου αποχαιρέτησε, στον Ι. Ναό
Αγίου Μάρκου Βροντάδου, τον εκατοντάχρονο πολύ αγαπητό και πιο μεγάλο ναυτικό της
κωμόπολής μας Ματθαίο Μιχαήλ Παριάρο.
Το θλιβερό γεγονός μου έφερε στη μνήμη μια κουβέντα που έγινε στην ενοριακή αίθουσα
του Καθεδρικού Ι. Ναού Αγίου Γεωργίου Βροντάδου τους πρώτους μήνες του 2019. Θα την
διηγηθώ τιμώντας, με τον τρόπο αυτόν, τόσο τη μνήμη του αξέχαστου κυρίου Ματθαίου
όσο και την μνήμη ενός άλλου αξέχαστου Βρονταδούση, του κυρίου Γιώργη Τζίνη που είχε
εργαστεί στην Αμερική. (το «κυρίου» δεν μπορώ να το αποφύγω τελείως έστω και αν
αναφέρομαι σε κεκοιμημένους).
Ήταν φίλοι ο Παριάρος και ο Τζίνης μιας και είχαν την ίδια ηλικία. Τύγχαναν της
εκτίμησης και του σεβασμού όσων τους γνωρίζαμε λόγω του ότι ήταν καλοί χαρακτήρες,
άκακοι, πράοι, καταδεκτικοί και καλομίλητοι.
Ο Αγιομαρκούσης Ματθαίος Παριάρος (του Μιχαήλ και της Σεβαστής), κατοικούσε στον
Προφήτη Ηλία. Η κατοικία του Γιώργη Τζίνη (του Μιχαήλ και της Αγλαΐας) ήταν στον Άγιο
Γεώργιο. Τι πιο φυσικό λοιπόν, από το να κουβεντιάζουν ασταμάτητα όταν η τύχη το
έφερνε να συναντηθούν.
Μια τέτοια συζήτηση των δύο έτυχε να παρακολουθήσω καθισμένος δίπλα τους και
πίνοντας τον καφέ μετά από κάποιο μνημόσυνο. Είχε ενδιαφέρον η κουβέντα τους με
αναφορές στο παρελθόν που, όπως αποδείχθηκε, δεν ήταν και πολύ κοντινό. Με είχε
εντυπωσιάσει το πόσα πράγματα, πρόσωπα και γεγονότα θυμόταν (με ακρίβεια
«ληξιάρχων») και οι δύο.
Τους το είπα, όχι για να τους κολακεύσω αλλά από πραγματικό θαυμασμό για τη μνήμη
τους.
- Αριστειδάκι, μου λέει κάποια στιγμή ο κύριος Ματθαίος, με τον Γιώργη είμαστε
συνομήλικοι. Έχομε πατήσει τα 93. - Ε, όχι και συνομήλικοι, απαντά ο κύριος Γιώργης. Εγώ είμαι 94 χρονών. Σου ρίχτω ένα
χρόνο Μαθαίο!
Μέχρι να βρεθεί η πραγματική διαφορά των μόλις εννέα μηνών, (ο Τζίνης είχε γεννηθεί
Μάιο του 1925 και ο Παριάρος Φλεβάρη του 1926), ρώτησα τον κύριο Ματθαίο αν
συνεχίζει να πηγαίνει στο ψάρεμα. - Όχι Αριστείδη. Εδώ και καιρό το σταμάτησα γιατί επάλιωσενε πια η βάρκα μου!!
- Βρε Μαθαίο, του λε γελώντας ο κύριος Γιώργης, γιατί δε λες ότι εγεράσαμενε μόνο μας
λες ότι επάλιωσενε η βάρκα σου;
Ο Τζίνης είχε δίκιο. Είπε την αλήθεια που ο Παριάρος, με έντονη εσωτερική δίψα για
ζωή, δεν ήθελε να παραδεχτεί. Είχε κλείσει τότε τα 93 του χρόνια.
Ο Τζίνης, τον Μάιο εκείνης της χρονιάς, έκλεινε τα 94. Έφυγε από τη ζωή λίγο πριν τα 97
(18 Μαρτίου 2022). Πέντε χρόνια πριν, (26-1-2017) είχε χάσει την 88χρονη σύζυγό του
Αργυρώ, το γένος Γεωργίου Γεομέλου.
Τον ίδιο καημό, κατά που το θέλησε η τύχη, πήρε και ο Ματθαίος Παριάρος. Τον Γενάρη
του 2025 έχασε τη δική του σύζυγο, την 90χρονη Μαρκέλλα, το γένος Παντελή Μονιούδη.
Τις πίκρες, από τον χαμό των αγαπημένων συζύγων τους, και τις αμέτρητες προσωπικές
αγωνίες που συνοδεύουν κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, τις υπερκάλυψαν με το παραπάνω οι
χαρές, η αφοσίωση και η αγάπη που τους πρόσφεραν παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα
καθώς και η ανυπόκριτη αγάπη και εκτίμηση του κόσμου προς τα πρόσωπά τους.
Εύχομαι να παραμείνουν και οι δυο ζωντανοί στη μνήμη όσων τους γνώρισαν, οι δε δικοί
τους να έχουν υγεία για να τους μνημονεύουν ως παραδείγματα καλών ανθρώπων, άξιων
μίμησης από όλους. Είθε ο Θεός να τους αναπαύσει «εν σκηναίς δικαίων».
Βροντάδος 26-4-2026
