Όταν η Σήμανση Χάνει το Νόημά της
Σε έναν συνηθισμένο αστικό δρόμο και συγκεκριμένα στην Λιβανού, μια πινακίδα στάθμευσης για άτομα με αναπηρία στέκεται σχεδόν αόρατη. Όχι επειδή λείπει, αλλά επειδή έχει καλυφθεί από αυτοκόλλητα, φθορές και αδιαφορία. Το σύμβολο που κάποτε δήλωνε ξεκάθαρα έναν χώρο προσβασιμότητας, πλέον χάνεται μέσα σε ένα χάος εικόνων και μηνυμάτων.
Η σήμανση στους δρόμους δεν είναι διακοσμητική· είναι εργαλείο οργάνωσης, ασφάλειας και σεβασμού. Όταν μια πινακίδα για ΑμεΑ δεν είναι ευδιάκριτη, το πρόβλημα δεν είναι μόνο αισθητικό. Είναι κοινωνικό. Υπονομεύεται η πρόσβαση, μειώνεται η ευαισθητοποίηση και ενισχύεται η αδιαφορία απέναντι σε ανθρώπους που ήδη αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην καθημερινότητά τους.
Η εικόνα αυτή αντικατοπτρίζει μια ευρύτερη πραγματικότητα: τη σταδιακή φθορά της δημόσιας ευθύνης. Όταν κανείς δεν φροντίζει, δεν καθαρίζει ή δεν αντικαθιστά μια τόσο σημαντική πινακίδα, το μήνυμα που περνά είναι ότι «δεν πειράζει». Κι όμως, πειράζει.
Ο σεβασμός στον δημόσιο χώρο ξεκινά από τα απλά. Από μια καθαρή πινακίδα. Από μια ξεκάθαρη ένδειξη. Από τη συνείδηση ότι κάθε τέτοια λεπτομέρεια επηρεάζει την καθημερινότητα κάποιου άλλου.
Ίσως τελικά, το πρόβλημα δεν είναι ότι η πινακίδα δεν φαίνεται. Είναι ότι έχουμε συνηθίσει να μην τη βλέπουμε.
Σχόλιο φωτο από αναγνώστη μας
