Αποχαιρετήσαμε σήμερα έναν άνθρωπο που δεν ήταν απλώς ένας εθελοντής, αλλά ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ίδιας μας της ομάδας. Ο Αντώνης έφυγε από κοντά μας πρόωρα, αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό.
Ο Αντώνης δεν ήρθε στην ομάδα μας μόνο για να προσφέρει. Ήρθε για να δώσει πνοή. Ως συνταξιούχος ναυτικός, κουβαλούσε μέσα του την ηρεμία και τη δύναμη του πελάγους. Ήταν η «ψυχή» του συνεργείου μας. Όταν παρουσιάζονταν δυσκολίες, ο Αντώνης ήταν εκεί. Όχι μόνο για να δώσει τη λύση, αλλά για να δείξει, με την πραότητα που τον διέκρινε, πώς πρέπει να γίνεται η δουλειά: με μεράκι, με συνέπεια και, κυρίως, με αγάπη.
Ποτέ δεν έκανε επίδειξη των γνώσεων του, παρότι ήταν ένας άνθρωπος που ήξερε πολλά. Τις μοιραζόταν απλόχερα, με μια ταπεινότητα που σπάνια συναντά κανείς. Μας δίδαξε ότι η αποτελεσματικότητα δεν χρειάζεται έπαρση, ότι το ήθος είναι ο μεγαλύτερος φάρος σε κάθε εθελοντική προσπάθεια.
Ο Αντώνης δεν είχε πτυχία πανεπιστημίου ούτε μεταπτυχιακούς τίτλους, όμως μας δίδαξε ότι μόρφωση δεν είναι μόνο οι γνώσεις που λαμβάνουμε στα σχολεία. Μας δίδαξε ότι μόρφωση είναι ο τρόπος που χρησιμοποιούμε τη γνώση μας: ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε στους συνανθρώπους μας και σε κάθε ζωντανό οργανισμό , ο τρόπος που σκεφτόμαστε και βάζουμε το κοινό καλό πάνω από τις προσωπικές μας φιλοδοξίες. Μας δίδαξε ότι μόρφωση είναι να διατηρούμε και να αναπτύσσουμε τις ανθρώπινες αξίες –τη δικαιοσύνη, το καθήκον, την τιμιότητα, την αλήθεια, την εργατικότητα– εξελίσσοντας την κοινωνία προς το δρόμο που της αξίζει.
Αντώνη, μας έμαθες ότι η προσφορά δεν είναι μόνο το έργο που παράγεις, αλλά ο τρόπος που το κάνεις. Μας έμαθες να μένουμε ήρεμοι όταν όλα γύρω μας είναι θορυβώδη, να είμαστε συνεπείς όταν οι άλλοι κουράζονται, και να παραμένουμε ταπεινοί ακόμα και όταν έχουμε προσφέρει τα μέγιστα.
Θα μας λείψει το χαμόγελό σου στο συνεργείο. Θα μας λείψει η σιγουριά που ένιωθε ο καθένας από εμάς όταν σε έβλεπε δίπλα του. Όμως, κάθε φορά που η ομάδα μας θα βγαίνει για να προσφέρει, θα ξέρουμε ότι ένα κομμάτι σου θα είναι πάντα μαζί μας, στον τρόπο που δουλεύουμε και στον τρόπο που νοιαζόμαστε για τον συνάνθρωπο.
Τις Τετάρτες και τα Σάββατα –τις ημέρες που η ομάδα μας είναι ανοιχτή– ο Αντώνης ήταν εκεί, ανελλιπώς, όλα αυτά τα χρόνια. Έφτανε πάντα πρώτος για τις καθιερωμένες συντηρήσεις. Όσες φορές ζητήθηκε η βοήθειά του σε έκτακτες περιπτώσεις, μετά από δασικές πυρκαγιές, για να επισκευαστούν οι πυροσβεστικοί σωλήνες, δεν είπε ποτέ «όχι».
Θυμόμαστε χαρακτηριστικά τις ημέρες του χειμώνα με την έντονη κακοκαιρία. Αν τύχαινε να είναι Τετάρτη ή Σάββατο, ο Αντώνης έπαιρνε τηλέφωνο ρωτώντας απλώς: «Θα το ανοίξουμε το μαγαζί σήμερα;». Και ήταν πάντα εκεί. Ο καιρός, για εκείνον, δεν ήταν ποτέ εμπόδιο.
Αγαπημένε μας Αντώνη, σε ευχαριστούμε για όλα όσα μας χάρισες. Σε ευχαριστούμε για το παράδειγμα που αφήνεις πίσω σου. Να είναι το ταξίδι σου γαλήνιο, όπως ακριβώς ήταν και η παρουσία σου στη ζωή μας.
Καλό ταξίδι. Θα σε θυμόμαστε πάντα.
