Αεροδρόμιο Χίου: Κανείς δεν είναι αντίθετος στο έργο. Αυτό που λείπει είναι η εμπιστοσύνη!
Ας ξεκαθαρίσουμε επιτέλους κάτι: Δεν πιστεύω ότι υπάρχει Χιώτης που να μη θέλει να ολοκληρωθούν τα έργα στο αεροδρόμιο της Χίου. Όλοι θέλουμε ένα σύγχρονο, ασφαλές και λειτουργικό αεροδρόμιο, που θα εξυπηρετεί σωστά τους κατοίκους και τους επισκέπτες του νησιού μας. Η διαφωνία δεν είναι για το αν πρέπει να κλείσει το αεροδρόμιο προκειμένου να κατασκευαστεί σωστά ο διάδρομος. Φυσικά και πρέπει να κλείσει, εφόσον αυτό είναι απαραίτητο για την ασφαλή εκτέλεση των εργασιών. Η διαφωνία είναι γιατί πρέπει να παραμείνει κλειστό για τέσσερις ολόκληρους μήνες. Αυτό που ζητούσαμε ήταν να εξεταστεί κάθε δυνατότητα ώστε να περιοριστεί στο ελάχιστο ο χρόνος διακοπής της λειτουργίας του. Γιατί να μη δουλεύουν τα συνεργεία σε 24ωρη βάση, με τρεις οκτάωρες βάρδιες; Γιατί να μη γίνει ένας σωστός προγραμματισμός, με περισσότερα συνεργεία και μηχανήματα, ώστε το έργο να ολοκληρωθεί στον συντομότερο δυνατό χρόνο, χωρίς καμία έκπτωση στην ποιότητα και την ασφάλεια; Τέσσερις μήνες χωρίς αεροδρόμιο για ένα νησί όπως η Χίος δεν είναι μικρό πράγμα. Επηρεάζονται οι κάτοικοι, οι επαγγελματίες, ο τουρισμός, οι ασθενείς που χρειάζεται να μετακινηθούν, αλλά και οι άνθρωποι που εργάζονται στο αεροδρόμιο και στις επιχειρήσεις που εξαρτώνται από τη λειτουργία του, οι οποίοι κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς εργασία και εισόδημα για τέσσερις ολόκληρους μήνες. Επηρεάζεται συνολικά η οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου μας. Και εδώ ερχόμαστε στο σημαντικότερο ζήτημα: Την έλλειψη εμπιστοσύνης. Γιατί ο κόσμος της Χίου έχει κουραστεί να ακούει υποσχέσεις, χρονοδιαγράμματα και εξαγγελίες για έργα που ξεκινούν αλλά δεν τελειώνουν. Το φράγμα Κόρης Γεφύρι είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ένα έργο που έχει ταλαιπωρήσει το νησί για δεκαετίες, με εγκαίνια και υποσχέσεις, αλλά χωρίς την ολοκλήρωση που περιμέναμε. Η ΒΙΑΛ είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της χαμένης εμπιστοσύνης. Μας υποσχέθηκαν ότι θα κλείσει και θα απομακρυνθεί. Αντί γι’ αυτό, ζήσαμε πρωτοφανείς καταστάσεις. Μας έφεραν τα ΜΑΤ, δεχτήκαμε αστυνομική βία, άνθρωποι τραυματίστηκαν και μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο. Ο κόσμος της Χίου βγήκε στους δρόμους, αγωνίστηκε, ταλαιπωρήθηκε και πλήρωσε ακριβά την αντίδρασή του. Άνθρωποι βρέθηκαν κατηγορούμενοι, έτρεχαν στα δικαστήρια και ταλαιπωρούνταν για μεγάλο χρονικό διάστημα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Και όλα αυτά γιατί διεκδίκησαν αυτό που θεωρούσαν σωστό για τον τόπο τους. Και ας μην ξεχνάμε τους κατοίκους του Χαλκειούς. Ένα ολόκληρο χωριό έχει υποστεί τεράστια υποβάθμιση. Οι άνθρωποι αισθάνονται ότι δεν μπορούν πλέον να κυκλοφορούν ελεύθερα και με ασφάλεια στον ίδιο τους τον τόπο. Καταγγέλλουν συνεχείς ζημιές στις περιουσίες τους, ζουν με την ανασφάλεια και την αγωνία για το τι θα αντιμετωπίσουν την επόμενη ημέρα. Άνθρωποι που έφτιαξαν τα σπίτια τους και τις περιουσίες τους με κόπο μιας ολόκληρης ζωής αισθάνονται εγκαταλελειμμένοι. Ποιος θα τους αποζημιώσει για όσα έχουν περάσει; Ποιος θα τους επιστρέψει την ηρεμία και την ποιότητα ζωής που είχαν στο χωριό τους; Και το αποτέλεσμα; Η ΒΙΑΛ παραμένει ακόμα εκεί! Πώς λοιπόν να υπάρχει εμπιστοσύνη όταν, μετά από όλα αυτά, οι υποσχέσεις παραμένουν ανεκπλήρωτες; Το Δικαστικό Μέγαρο είναι ακόμη μία περίπτωση έργου που έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια και η ολοκλήρωσή του παραμένει ζητούμενο. Έχουμε χορτάσει από αγιασμούς, εγκαίνια, φωτογραφίες και υποσχέσεις. Αυτό που θέλουμε πλέον είναι να βλέπουμε έργα να ολοκληρώνονται. Γι’ αυτό υπάρχει αντίδραση και δυσπιστία. Όχι επειδή κάποιοι δεν θέλουν να γίνει το αεροδρόμιο. Όχι επειδή κάποιοι θέλουν να κάνουν αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση. Αλλά επειδή η εμπειρία μάς έχει διδάξει να είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι σε όσα μας υπόσχονται. Δεν μπορεί κάθε φορά που κάποιος εκφράζει μια διαφορετική άποψη ή ζητά καλύτερο προγραμματισμό να χαρακτηρίζεται ως αντίθετος στην ανάπτυξη του νησιού. Το να ζητάμε να γίνει ένα έργο σωστά, γρήγορα και με τη μικρότερη δυνατή ταλαιπωρία δεν είναι αντιπολίτευση. Είναι απαίτηση για σοβαρότητα, υπευθυνότητα και σεβασμό προς τους κατοίκους της Χίου. Ας γίνει λοιπόν το αεροδρόμιο. Ας κλείσει για όσο πραγματικά χρειάζεται. Ας εργαστούν, εφόσον είναι τεχνικά εφικτό, τρεις βάρδιες όλο το εικοσιτετράωρο. Ας υπάρξει ένα δεσμευτικό και ρεαλιστικό χρονοδιάγραμμα. Γιατί η Χίος δεν έχει ανάγκη από άλλες υποσχέσεις. Έχει ανάγκη από έργα που ξεκινούν και, επιτέλους, τελειώνουν!





































































































