Πέσαμε αμαχητί ή απλώς συνηθίσαμε να ζούμε στον πάτο;
Είμαι πραγματικά εκνευρισμένος και απογοητευμένος με την κατάσταση που επικρατεί στο νησί μας!
Ο αποκλεισμός της Χίου από τις αεροπορικές συνδέσεις και η παρουσίαση της αυτονόητης ακτοπλοϊκής σύνδεσής της με την ηπειρωτική Ελλάδα ως κυβερνητικού κατορθώματος, δεν προκαλούν απλώς απογοήτευση. Προκαλούν οργή και αγανάκτηση.
Δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος ότι θα ταλαιπωρηθούμε μόνο για τέσσερις μήνες!
Η στάση του κράτους απέναντι σε ένα μεγάλο νησί, όπως η Χίος, μου προκαλεί αποτροπιασμό.
Και ακόμη μεγαλύτερη απογοήτευση προκαλεί η στάση των πολιτικών και συνδικαλιστικών ταγών του τόπου μας, που μοιάζουν να έχουν επιλέξει να επιβιβάζονται στο άρμα της κυβέρνησης, την ώρα που οι πράξεις και οι παραλείψεις της υποβαθμίζουν διαρκώς την καθημερινότητα των κατοίκων.
Αναρωτιέμαι, λοιπόν, γιατί να ζητήσω από τα παιδιά μου να παραμείνουν και να χτίσουν τη ζωή τους σε αυτό το νησί; Γιατί να συνεχίσω κι εγώ να ζω και να αγωνίζομαι για έναν τόπο που πολλές φορές αισθάνομαι ότι κανείς δεν αγαπά πραγματικά;
Φοβάμαι ότι έχουμε ήδη παραδοθεί.
Φοβάμαι ότι η ‘’Εθνική Χίου’’ μπήκε στο γήπεδο και έδωσε έναν αγώνα που έμοιαζε στημένος. Ότι αποδεχτήκαμε την ήττα πριν καν διεκδικήσουμε τη νίκη.
Φοβάμαι ότι ακόμη και οι πολίτες κουράστηκαν να αγωνίζονται, ιδιαίτερα όταν μπροστάρηδες εμφανίζονται άνθρωποι που μετατρέπουν τις διεκδικήσεις σε κομματικά εργαλεία.
Και τι κάνουμε τελικά;
Εκτονώνουμε την αγανάκτησή μας πίσω από ένα πληκτρολόγιο. Γράφουμε μια οργισμένη ανάρτηση, ανταλλάσσουμε σχόλια, κάνουμε τη δική μας μικρή επανάσταση στα κοινωνικά δίκτυα και θεωρούμε ότι εκπληρώσαμε το καθήκον μας.
Και αύριο πάλι από την αρχή!
Μέχρι να έρθουν οι εκλογές. Εκεί θα ψηφίσουμε αυτόν που μας τακτοποίησε ή εκείνον που θα μας υποσχεθεί ότι θα μας τακτοποιήσει. Και μετά θα αναρωτιόμαστε ξανά γιατί τίποτα δεν αλλάζει.
Γιατί, αλήθεια, τι έχει αλλάξει την τελευταία δεκαετία στη Χίο; Ποια είναι τα μεγάλα αποτελέσματα που αποδεικνύουν ότι επιτέλους ξεκολλάμε από τον πάτο;
Τι έχουμε να επιδείξουμε;
- Την οικονομική ανάπτυξη της αρπαχτής, με την οικονομική δραστηριότητα να εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη συγκυρία και την απέναντι ακτή;
- Την καθημερινότητα του πολίτη, που αντί να βελτιώνεται γίνεται ολοένα και δυσκολότερη;
- Τα μεγάλα έργα που ανακοινώνονται, εξαγγέλλονται, φωτογραφίζονται, αλλά δεν ολοκληρώνονται;
- Τις υποδομές, τις συγκοινωνίες, την υγεία, την εκπαίδευση και τις ευκαιρίες που δικαιούνται οι κάτοικοι ενός μεγάλου νησιού;
Πόσα ακόμη χρόνια θα αρκεστούμε στις υποσχέσεις, στις φωτογραφίες και στις επικοινωνιακές επιτυχίες;
Δεν είναι μόνο ευθύνη της κυβέρνησης. Είναι ευθύνη και όσων τοπικά επιλέγουν τη σιωπή, την ανοχή ή τη μικροκομματική διαχείριση αντί της διεκδίκησης. Είναι όμως και δική μας ευθύνη, όταν επιτρέπουμε να μας αντιμετωπίζουν ως δεδομένους.
Η Χίος δεν χρειάζεται άλλους σωτήρες. Χρειάζεται πολίτες που δεν εξαγοράζουν τη σιωπή τους με μικρές εξυπηρετήσεις. Χρειάζεται ανθρώπους που θα διεκδικούν χωρίς κομματικές εξαρτήσεις, χωρίς προσωπικές σκοπιμότητες και χωρίς φόβο απέναντι στην εκάστοτε εξουσία.
Αν δεν αντιδράσουμε τώρα, με φυσική παρουσία, συλλογική δράση και ενεργή συμμετοχή, φοβάμαι ότι σύντομα θα μείνουμε ένα ξερονήσι με υπερήλικες που περιμένουν το τέλος. Όχι μόνο το ατομικό, αλλά και το συλλογικό.
Δεν θέλω να πιστέψω ότι αυτή είναι η μοίρα της Χίου. Δεν θέλω τα παιδιά μας να αναγκαστούν να φύγουν επειδή εμείς δεν καταφέραμε να κρατήσουμε τον τόπο μας ζωντανό.
Η Χίος δεν είναι ιδιοκτησία κανενός πολιτικού, κανενός κόμματος και καμίας κυβέρνησης.
Είναι ο τόπος μας. Και οφείλουμε να τον διεκδικήσουμε!
Αρκετά με την επανάσταση του πληκτρολογίου. Ήρθε η ώρα να σηκωθούμε από τον καναπέ. Γιατί ένας τόπος δεν πεθαίνει μόνο όταν τον εγκαταλείπουν οι κάτοικοί του. Πεθαίνει και όταν οι κάτοικοί του παύουν να αγωνίζονται γι’ αυτόν.
Γεώργιος Ισιδώρου Αμέντας
