Σκληρή κριτική στους κυβερνητικούς χειρισμούς για το έργο του αεροδρομίου της Χίου, αλλά και στην παρουσία των αιρετών εκπροσώπων του νησιού στη σημερινή σύσκεψη, ασκεί ο πρώην αντιδήμαρχος Χίου, Δημήτρης Καραλής. Σε δημόσια παρέμβασή του κάνει λόγο για υποβάθμιση της Χίου σε σχέση με άλλα νησιά, όπως η Κέρκυρα και η Νάξος, καταγγέλλοντας ότι οι ανάγκες των κατοίκων θυσιάστηκαν στον βωμό πολιτικών σκοπιμοτήτων, ενόψει εκλογών. Παράλληλα, χαρακτηρίζει ανεπαρκή την εκπροσώπηση της ομάδας στη σύσκεψη, καλώντας ωστόσο σε ανασύνταξη και συνέχιση της διεκδίκησης.
Η εικόνα ήταν απογοητευτική. Σε μια σύσκεψη που κόστισε γύρω στις 5.000 ευρώ σε μισθούς, αντιμισθίες και έξοδα μετακίνησης, να μη σας κουράσω με τα νούμερα, η κυβέρνηση μάς ξεφτίλισε διά των αιρετών εκπροσώπων μας, οι οποίοι βγήκαν σαν τον Ζελένσκι μετά από συνάντηση με τον Τραμπ.
Στην Κέρκυρα βρέθηκε τρόπος να γίνουν τα πράγματα αλλιώς: επτά κλεισίματα, από 9 έως 21 ημέρες, ένα κάθε χρόνο. Στη Νάξο, 20 ημέρες. Στη Χίο, ένα έργο που καρκινοβατεί επί δεκαετίες πήρε σχεδόν έξι χρόνια, όπως και στην Κέρκυρα, με τη διαφορά ότι όλες οι εργασίες του διαδρόμου στριμώχτηκαν σε ένα τετράμηνο, στους τελευταίους μήνες της τετραετίας, κι αυτό επειδή έρχονται εκλογές. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Θυσιάστηκαν οι ανάγκες των κατοίκων της Χίου στην τσόχα του πολιτικού τζόγου.
Συνηθίζουμε να λέμε ότι δεν είμαστε πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Ισχύει. Είμαστε πολίτες τρίτης κατηγορίας και κάτω. Δεύτερης κατηγορίας είναι οι πολίτες της Κέρκυρας.
Μας λένε ότι πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι με ένα προβληματικό έργο, με τον αεροσταθμό να στάζει και τον διάδρομο προσγείωσης-απογείωσης στα 1.300 μέτρα, κι αυτά αν τα δούμε. Και να μη γκρινιάζουμε, γιατί κι αυτά πολλά μάς είναι. Ούτε μια συγγνώμη για τους επιπόλαιους χειρισμούς που κόντεψαν να θέσουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές, ενώ τώρα αντιμετωπίζουν ως κατεπείγοντα ζητήματα που θα έπρεπε να έχουν λυθεί με απλό σχεδιασμό.
Η κυβέρνηση μάς μέτρησε από την αρχή και μας βρήκε λίγους. Με χαρακτηριστική ευκολία και κλιμακούμενη διασπαστική τακτική, μετέτρεψε τις σοβαρές παραλείψεις της σε θέμα τοπικής πολιτικής αντιπαράθεσης.
Κι έτσι, το Μέγαρο Μαξίμου έγινε Μέγαρο Μποδοσάκη και ο Μητσοτάκης έγινε Χατζηδάκης. Αυτό είναι το ειδικό βάρος της Χίου στην κωμικοτραγική οντότητα που λέγεται νεοελληνικό κράτος.
Την Τετάρτη η επίδοση της ομάδας μας ήταν ανεπαρκής. Αλλά τα συμφέροντά της εξακολουθούν να συμπίπτουν, θεωρητικά, με τα δικά μας. Ας αφήσουμε πίσω αυτή την κακή μέρα και ας ανασυνταχθούμε για τη συνέχεια.
