12 καλλιτέχνες διεθνούς φήμης συμμετέχουν σε μια μεγάλης κλίμακας εικαστική έκθεση με τίτλο “Κάποτε Ήμασταν Κήποι” που θα λάβει χώρα στο νησί της Χίου από τις 5 Ιουλίου ως τις 7 Σεπτεμβρίου
ΚΑΠΟΤΕ ΗΜΑΣΤΑΝ ΚΗΠΟΙ
5 Ιουλίου – 7 Σεπτεμβρίου 2024
Κτήμα Καράβα (Καράβικο), Αριστείδη Καράβα 14, Kάμπος Χίου
Google maps pin: DEO Projects
ΙΟΥΛΙΟΣ: Τετάρτη με Κυριακή, 10.00-14.00 & 17.00-21.00
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ & ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ: Τετάρτη με Κυριακή, 10.00-14.00 & 17.00-20.00
Η DEO, ο πρώτος οργανισμός σύγχρονης τέχνης στη Χίο, γιορτάζει τα πέντε χρόνια δραστηριότητάς της παρουσιάζοντας το μεγαλύτερο καλλιτεχνικό της πρόγραμμα έως τώρα. Η φετινή θερινή έκδοση της DEO περιλαμβάνει μια μεγάλης κλίμακας ομαδική εικαστική έκθεση με τίτλο Κάποτε Ήμασταν Κήποι, με τη συμμετοχή 12 καλλιτεχνών διεθνούς φήμης, Πρωτότυπα έργα δημιουργημένα ειδικά για την DEO, μαζί με υφιστάμενα έργα, σε μια πολυφωνία μέσων –γλυπτά, κεραμικά, εγκαταστάσεις και μια μοναδική κηποτεχνική αναδημιουργία– θα εγκατασταθούν σε έναν υπαίθριο χώρο 30 στρεμμάτων, ένα τυπικό περιβόλι του Κάμπου της Χίου, το οποίο ανοίγει για πρώτη φορά στο κοινό για το διάστημα του καλοκαιριού. Καθόλη τη διάρκεια της έκθεσης, από τις 5 Ιουλίου ως τις 7 Σεπτεμβρίου, θα διεξάγεται και ένα παράλληλο πρόγραμμαμε ποικίλες δράσεις και εκδηλώσεις.
Φέτος η DEO συμπληρώνει πέντε χρόνια δραστηριότητας από την ίδρυσή της, το 2021. Στο διάστημα αυτό έχει υλοποιήσει πέντε θερινά προγράμματα αφιερωμένα στη σύγχρονη τέχνη, υποστηρίζοντας 36 καλλιτέχνες/ιδες από τέσσερις ηπείρους, σε μεγάλης κλίμακας εκθέσεις και παράλληλες δράσεις που ξεδιπλώνονται σε όλη τη Χίο. Η περσινή έκθεση Τα Όνειρά μου Γκρεμίστηκαν στα Τείχη σου, στο μεσαιωνικό χωριό Βέσσα, την οποία επισκέφθηκαν πάνω από 9.000 επισκέπτες, έδειξε ότι η DEO κινητοποιεί κάθε χρονιά όλο και περισσότερο, στήνοντας εμπειρίες που προσελκύουν ποικίλα κοινά από όλο τον κόσμο και αναζωογονούν τον διαπολιτισμικό διάλογο, ενώ ταυτόχρονα αναβαθμίζει το τουριστικό προϊόν της Χίου. Ένα αναπτυσσόμενο δίκτυο δωρητών και υποστηρικτών διαδραματίζει ζωτικό ρόλο στην πραγματοποίηση του έργου της DEO, το οποίο αναγνωρίζεται όλο και περισσότερο από τον ελληνικό και διεθνή Τύπο, με δημοσιεύματα στα μέσα ArtReview, Frieze, The New York Times, Artforum, Monocle, Το Βήμα, Euronews και Estadão, μεταξύ άλλων. H DEO συνεχίζει, παράλληλα, να υλοποιεί μια ποικιλία από πρωτοβουλίες, όπως προγράμματα καλλιτεχνικής διαμονής, δημόσιες αναθέσεις, εκπαιδευτικά εργαστήρια κ.ά., σε στενή συνεργασία με τοπικούς και διεθνείς εταίρους.
5 ΧΡΟΝΙΑ DEO ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΤΗ ΧΙΟ: ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΘΕΡΙΝΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 2025: OMAΔΙΚΗ ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ
Συμμετέχοντες καλλιτέχνες: Mohammad Alfaraj, Μάρθα Δημητροπούλου, Emre Hüner, Derek Jarman, Μαρία Λοϊζίδου, Ανέστης Μιχάλης, Ναταλία Παπαδοπούλου, Yaşam Şaşmazer, Teresa Solar Abboud, Σωκράτης Σωκράτους, Θεόκλητος Τριανταφυλλίδης, Adriana Varejão
Επιμέλεια έκθεσης: Άκης Κόκκινος
Η έκθεση Κάποτε Ήμασταν Κήποι εξετάζει τους αναπόφευκτους κύκλους της ανάπτυξης και της παρακμής, διερευνώντας τη φθορά των σωμάτων, των ιδεών, των χώρων και των σχέσεων μέσα από τον συμβολισμό του κήπου. Περιλαμβάνει νέα έργα, ειδικά σχεδιασμένα για τον συγκεκριμένο χώρο, μαζί με υφιστάμενα έργα και μια κηποτεχνική αναδημιουργία, από δώδεκα διεθνείς καλλιτέχνες/ιδες. Ο καθένας και η καθεμιά τους εξετάζει πώς συνυπάρχουν οι πράξεις φροντίδας και οι τροχιές φθοράς, ανιχνεύοντας τα μεταβαλλόμενα όρια μεταξύ ακμής, παραμέλησης και μεταμόρφωσης. Τα έργα τους διατρέχουν την ευθραυστότητα του σώματος, τη διάβρωση των ιδεών, τη μεταμόρφωση των τοπίων και την ευπάθεια των σχέσεων, υφαίνοντας μια αφήγηση που αφορά τόσο την απώλεια όσο και την ανανέωση. Η έκθεση φιλοξενείται στο ιστορικό κτήμα Καράβα (Καράβικο), ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά και κομψά κτήματα στον Κάμπο, και ξεδιπλώνεται σε ένα σκηνικό που διαμορφώθηκε από μια πολυεπίπεδη κληρονομιά αιώνων καλλιέργειας της γης. Ο Κάμπος, άλλοτε ένα ακμάζον μωσαϊκό από περιβόλια εσπεριδοειδών και αρχιτεκτονική φινέτσα, προσφέρει ένα οδυνηρό πλαίσιο για τους προβληματισμούς της έκθεσης: ένα τοπίο όπου τα ίχνη της αφθονίας του παρελθόντος και της σημερινής στασιμότητας συγκλίνουν, φωτίζοντας τις εντάσεις μεταξύ παρακαταθήκης, ομορφιάς και παροδικότητας.
Σε έναν κόσμο που δίνει προτεραιότητα στο καινούργιο και απορρίπτει το παλιό, η έκθεση Κάποτε Ήμασταν Κήποι εξετάζει την επιθυμία μας να παραμένουμε ζωντανοί και επίκαιροι. Πώς πορευόμαστε ανάμεσα στη μνήμη και στη λήθη, ανάμεσα στην ανάπτυξη και στην παρακμή; Το σώμα, όπως και ένας κήπος, είναι ένας τόπος συνεχών αλλαγών, που χαρακτηρίζεται τόσο από ευαλωτότητα όσο και από ήρεμη ανθεκτικότητα. Η διαδικασία της γήρανσης, που συχνά γίνεται αντιληπτή ως διάβρωση, μπορεί επίσης να προσφέρει ένα διαφορετικό είδος ελευθερίας: μια απελευθέρωση από τις απαιτήσεις της νεότητας και της παραγωγικότητας, και μια αποδοχή της ατέλειας και της παροδικότητας. Μέσα από γλυπτά, εγκαταστάσεις, κεραμικά, ένα ψηφιακό έργο και μια κηποτεχνική αναδημιουργία, οι καλλιτέχνες προβληματίζονται για τη βιαιότητα των συστημάτων –φυσικών, πολιτιστικών και θεσμικών– που υπαγορεύουν τι καλλιεργείται και τι αφήνεται να μαραθεί. Η φθορά, που τόσο συχνά φοβόμαστε, επαναπροσδιορίζεται εδώ ως ένα είδος ομορφιάς: μια διαδικασία μετασχηματισμού και όχι μια κατάληξη. Τα σώματά μας, οι ιστορίες μας και οι σχέσεις μας μοιάζουν με έναν κήπο που απαιτεί συνεχή φροντίδα, αλλά υπόκειται πάντα στις δυνάμεις του χρόνου. Η έκθεση Κάποτε Ήμασταν Κήποι είναι τελικά ένας διαλογισμός για την αποδοχή. Δεν παρέχει απαντήσεις, αλλά καλεί τους θεατές να σταθούν στα ερωτήματα: τι μένει όταν το σώμα εξασθενεί, όταν μια ιδέα ξεθωριάζει, όταν ένας χώρος καταρρέει; Στα περιβόλια του Κάμπου, όπως και στα έργα των δώδεκα καλλιτεχνών, βρίσκουμε μια οδυνηρή υπενθύμιση ότι το να είσαι ζωντανός σημαίνει να βρίσκεσαι σε μια κατάσταση συνεχούς γίγνεσθαι. Ο κήπος, όπως και η μνήμη, δεν είναι ποτέ στατικός –είναι μια ζωντανή οντότητα που αναπνέει και διαμορφώνεται από τα χέρια που τον φροντίζουν και τις δυνάμεις που τον διαβρώνουν. Αυτή η έκθεση είναι μια ωδή σε αυτή την εύθραυστη ομορφιά, μια απόδειξη της αξιοπρέπειας εκείνου που παραμένει ακόμη και όταν ξεθωριάζει.
