Ρεπορτάζ για τυφλότητα, εργασία και προσβασιμότητα: «Αν πω ότι είμαι τυφλή, δεν φτάνω καν στη συνέντευξη»
«Αν το γράψεις στο βιογραφικό, μπορεί να μη φτάσεις ποτέ στην πόρτα. Αν δεν το γράψεις, φτάνεις στη συνέντευξη και βλέπεις το βλέμμα να αλλάζει.» Η Χρυσέλλα Λαγαρία έρχεται στο «Το Αυτονόητο» για μια κουβέντα γύρω από την τυφλότητα, την ανεξαρτησία, την εκπαίδευση, την εργασία, την πόλη και όλα όσα θα έπρεπε να είναι δεδομένα, αλλά ακόμα χρειάζεται να τα εξηγούμε. Μιλά για έναν κόσμο που πολλές φορές δεν έχει σχεδιαστεί με τους τυφλούς ανθρώπους στο μυαλό του. Όχι μόνο στους δρόμους, αλλά και στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά, στην οικογένεια, στην καθημερινή επαφή. Πώς ζητάς δουλειά όταν η ίδια σου η ταυτότητα γίνεται φίλτρο αποκλεισμού; Πότε η βοήθεια γίνεται παραβίαση; Και γιατί ο θαυμασμός για τα αυτονόητα μπορεί να είναι απλώς λύπηση με καλύτερη συσκευασία; Σε αυτό το επεισόδιο θα ακούσεις: ◼️ Για τον πατέρα της και την ανεξαρτησία Η ιστορία του πατέρα που την ακολουθούσε κρυφά με το αυτοκίνητο όταν μάθαινε να πηγαίνει μόνη της στο πανεπιστήμιο, μέχρι να πει: «Μια χαρά είναι αυτή. Άστην μόνη της». ◼️ Για την υπερπροστασία από αγάπη Πώς ένας γονιός μπορεί, χωρίς να το θέλει, να πάρει από ένα ανάπηρο παιδί το θάρρος που θα χρειαστεί για να σταθεί μόνο του. ◼️ Για τη βοήθεια στον δρόμο Γιατί δεν ακουμπάμε ποτέ έναν άνθρωπο χωρίς να ρωτήσουμε και γιατί το «χρειάζεστε κάτι;» είναι πολύ πιο σωστό από το να πάρουμε τον έλεγχο. ◼️ Για την πόλη που δεν υπολογίζει όλους τους ανθρώπους Τα πεζοδρόμια, τα φανάρια, τα εμπόδια και η καθημερινή διαδρομή που για έναν βλέποντα μοιάζει απλή, αλλά για έναν τυφλό άνθρωπο μπορεί να γίνει ολόκληρη στρατηγική. ◼️ Για την εκπαίδευση και την προσβασιμότητα Τι σημαίνει στην πράξη προσβάσιμο σχολείο και πανεπιστήμιο, και γιατί η συμμετοχή ενός φοιτητή δεν μπορεί να εξαρτάται από την καλή διάθεση κάποιου. ◼️ Για την εργασία και τα HR Γιατί η Χρυσέλλα λέει ότι δεν χρειάζονται «θέσεις για τυφλούς», αλλά πρόσβαση στις θέσεις που ήδη υπάρχουν. ◼️ Για την επιχειρηματικότητα και το Black Light Πώς δημιούργησε έναν δικό της χώρο δουλειάς και εκπαίδευσης, και γιατί το να πληρώνεσαι για την αξία σου είναι διαφορετικό από το να σε καλούν απλώς για να συγκινηθούν. ◼️ Για τον θαυμασμό ως ανεστραμμένο οίκτο Γιατί το «μπράβο που πλήρωσες τον καφέ σου» δεν είναι θαυμασμός. Είναι συχνά ένας τρόπος να δείχνεις ότι περίμενες πολύ λιγότερα από τον άλλον. Αν έχεις βοηθήσει ποτέ χωρίς να ρωτήσεις, αν έχεις θαυμάσει κάποιον για κάτι που για εκείνον είναι απλώς καθημερινότητα ή αν έχεις σκεφτεί ότι η προσβασιμότητα αφορά μόνο τους ανθρώπους με αναπηρία, αυτή η κουβέντα θα σε βάλει να ξαναδείς τα αυτονόητα. Εσύ έχεις σκεφτεί ποτέ πότε η βοήθεια γίνεται παραβίαση;
