Ιακ. Γ. Μπριλή
Συν/χου Μαθηματικού.
Μια ιδιαίτερη ξεχωριστή αίσθηση προκάλεσε σε πολλούς η σύσταση και λειτουργία του νέου Υπουργείου Οικογένειας. Ασφαλώς είναι μια εξαιρετική ιδέα, που θα πρέπει όμως να στοχεύει με ειλικρίνεια σε δυο τουλάχιστον κύριους στόχους. Μα ποιοί είναι οι στόχοι αυτοί; Πολύ απλοί και ουσιώδεις.Παντοειδής ενίσχυση των νέων ζευγαριών ( μέσω οικονομικών προγραμμάτων) ώστε να αντιμετωπιστεί κατά το δυνατόν η υπογεννητικότητα και να βελτιωθεί η λύση του τεράστιου δημογραφικού μας προβλήματος. Ακόμη θα πρέπει , κατά την άποψή μας, να επιδιωχθεί και η σύσφιγξη των δεσμών μέσα στην οικογένεια που θα επεκτείνεται στο σχολείο, στην κοινότητα και στην ευρύτερη κοινωνία. Είναι αδήριτη ανάγκη να παραμείνει ζωντανός ο θεσμός της οικογένειας. Εδώ κρύβεται το πρωτογενές κύτταρο της εξέλιξης μιας κοινωνίας, αν όντως την θέλουμε υγιώς σκεπτόμενη , δημιουργική , δυναμική και όχι χειραγωγούμενη.
Διαφορετικά, οι πολυτιμότερες και απαιτητικές πράξεις που είναι η γέννηση και η ανατροφή- διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού, θα είναι όλο και πιο πολύ παρακινδυνευμένες για να τις τολμήσει κανείς. Και όσο αυτές οι πράξεις αποφεύγονται ή αποδυναμώνονται τόσο το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας μας θα επιδεινώνεται ανεπανόρθωτα και ο λαός μας θα συρρικνώνεται και θα υφίσταται της συνέπειες της πληθυσμιακής έκρηξης των γύρω χωρών, ιδιαίτερα της αυξανόμενης και άκρως διεκδικητικής Τουρκίας.
Μα όμως πρέπει να μη ξεχνούμε διαρκώς να διασύνδεουμε τα παραπάνω με την εκπαίδευση και την εκπαιδευτική κοινότητα. Η εκπαίδευση πρέπει να το πάρουμε είδηση πως δεν πρέπει να συνεχίσει προσφέρει εκατομμύρια στεγνές πληροφορίες-γνώσεις στο κάθε παιδί. Χρειάζεται να υπάρχει και η αγωγή. Εμείς οι παλαιότεροι, είχαμε από τους δασκάλους μας λάβει πάρα πολλά θετικά στοιχεία που έπαιξαν ρόλο στην μετέπειτα πορεία μας. Βεβαίως υπήρξαν και αρνητικά στοιχεία από κάποιους δασκάλους που όμως τα απορρίψαμε αφού σταδιακά αποκτήσαμε μια πιο μια ώριμη σκέψη. Οι εκπαιδευτικοί ,γνωρίζουμε από πρώτο χέρι πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος του δασκάλου στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών , αλλά και πόσο σημαντική είναι η συμπερίληψη και η συνεργασία των γονέων. Αυτό το σημείο είναι πολύ σημαντικό. Έχουμε φτάσει στο σημείο , με την παραμικρή παρατήρηση σε ένα παιδί για κάποιο έστω και ασήμαντο θέμα να έρχεται ο γονιός-κηδεμόνας και να επιτίθεται με σφοδρότητα στον εκπαιδευτικό, και το χειρότερο το σκηνικό αντιδικίας στήνεται μπροστά στο παιδί το οποίο και εν συνεχεία αποθρασύνεται. Αυτή η κατάσταση οδηγεί τους εκπαιδευτικούς στο να προσφέρουν στα παιδιά στεγνές γνώσεις δίχως κάποια ανθρώπινη επικοινωνία και δίχως κάποια προσπάθεια περαιτέρω προσφοράς. Το σκέπτεται ο εκπαιδευτικός και λέει: «Ε τι να βρω τον μπελά μου , να πέσω σε ΕΔΕ και στα κανάλια της TV;»
Φυσικά, οι γονείς είναι που φέρνουν τα παιδιά στον κόσμο, με αμέτρητες θυσίες. Η μάνα που με αγωνία πέρασε εννέα μήνες, ύστερα έζησε άπειρες άγρυπνες νύχτες, αντιμετώπισε αρρώστιες, και ο πατέρας που συμμεριζόταν όλα αυτά, δεν μπορεί ξαφνικά να αποκλειστούν, όταν το παιδί πάει στον παιδικό σταθμό ή στο σχολείο, επειδή κάποιοι- έστω λίγοι- από τους εκπαιδευτικούς , ορμώμενοι πολλές φορές από προσωπικά κίνητρα, θελήσουν να προωθήσουν ακραίες ιδεολογίες με σημαντικές συνέπειες για τη μετέπειτα ζωή του. Αυτά τα θέματα που απαιτούν πολύ προσεχτική προσέγγιση θα μπορούσαν να είναι είτε προσωπικές ιδεοληψίες , είτε κομματικές γραμμές, είτε στρεβλή σεξουαλική διαπαιδαγώγηση από τον κάθε αναρμόδιο ή άσχετο εκπαιδευτικό. Επιβεβλημένη λοιπόν είναι η ενημέρωση με ευαισθησία και κατανόηση και αλληλοϋποστήριξη σε κάθε βήμα, ώστε οικογένεια και σχολείο μαζί να αποτελούν ένα όσο το δυνατόν πιο ασφαλές περιβάλλον για να μεγαλώσει ένα παιδί μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο ανασφάλειες και αβεβαιότητες.Κλείνοντας, τονίζουμε ότι χρειάζεται επίπονη προσπάθεια για να αντιπαλέψουμε το δημογραφικό αλλά και στο εξής αναμένουμε από τα δυο Υπουργεία αυτό το νέο της Οικογένειας και αυτό παλαιό της Παιδείας να αποκτήσουν κοινή στόχευση σε κάποια ζητήματα όπου διασυνδέονται οι δράσεις τους. Γι αυτά όλα βεβαίως, ο χρόνος θα δείξει…
