Ο πολιτιστικός σύλλογος Βολισσου Όμηρος αναφέρει για την Μαρία:
Με απέραντη θλίψη σας ενημερώνουμε ότι σήμερα η πολυαγαπημένη συγχωριανή μας και μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Βολισσιανών Αττικής “Η Αγία Μαρκέλλα”, Μαρία Γεωργαρούδη, έχασε τη μάχη της με την αρρώστια σε ηλικία 49 ετών.
Η Μαρία που ήταν ένα πρόσωπο φωτεινό και αξιαγάπητο, λάτρεψε τη Βολισσό και προσπάθησε με πολλούς τρόπους να ανεβάσει το επίπεδο και την επισκεψιμότητα του χωριού μας και σε αυτή την προσπάθειά της, υπήρξε ακούραστη.
Αφήνει πίσω της τον άντρα της Γιάννη, τα δύο της αγόρια τον Κωσταντίνο και τον Παντελή και τη μητέρα της Καλλιόπη. Η κηδεία της θα γίνει την Τρίτη 13 Αυγούστου στην Βολισσό.
Λόγω αυτής της τόσο δυσάρεστης είδησης η προγραμματισμένη σημερινή χοροεσπερίδα του Συλλόγου Βολισσού “Ο Ομηρος” τροποποιείται σε αντάμωμα στη μνήμη της Μαρίας, χωρίς μουσική.
Καλό ταξίδι στο φως αγαπημένη Μαρία, όσοι σε γνωρίσαμε θα σε θυμόμαστε πάντα!
Η τελευταία ανάρτηση της 49χρονης Μαρίας με καταγωγή από την Βολισσό που απεβίωσε την Κυριακή :
εις μνήμην…
… για να διαβάζετε τώρα αυτήν την δημοσίευση μου, μάλλον έχω φύγει μάλλον για τον παράδεισο… ( θέλω να πιστεύω)
Πέντε χρόνια, ταλαιπωρήθηκα όπως πολύς κόσμος από τον καρκίνο.
Ήμουν απο τις «τυχερές» μεσα στο 5% των γυναικών με καρκίνο μαστού με μετάσταση στα Κόκαλο και στον πνεύμονα κατά την αρχική διάγνωση.
Ο αρχικός μου γιατρός, ο υπέροχος Γρηγόρης Ξεπαπαδάκης … Συσταση της πολυαγαπημένης μου Ευγενιας ΚΑΦΦΕΤΖΗ …εκείνον τον Ιούνιο του 2018 προσπαθούσε να κρύψει την έκπληξη του όταν 11 το βράδυ έβλεπε τα αποτελέσματα των προεγχειρητικων εξετάσεων μου στο ΙΑΣΩ.
Πιστεύε ότι θα ήταν απλά ένας όγκος, θα τον χειρουργούσε, θα κάναμε θεραπείες και τέλος!
Δεν ήταν όμως έτσι τα πράγματα…
Δεν ήταν στο χέρι του… Ήταν χειρουργός βλέπετε…
«Μαρία πρέπει να διαλέξεις ογκολόγο, που να ταιριάζεις, κάποιον που να νιώθεις καλά εσύ» μου είπε…
Τους είδαμε όλους…τους καλύτερους… Οι φίλοι μας ήταν εκεί…μας κάνουν άμεσα και γρήγορα ραντεβού …
Πήγα και στον Χριστοδούλου … στο Μετροπολιταν … και αυτό ήταν.
ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ με όλα τα γράμματα κεφαλαία.
Μου ανακοίνωσε απλά κατανοητά και ήρεμα ότι έχω καρκίνο τελικού σταδίου – 4 ου βαθμού… δεν μπορούσα να το χωνέψω …
Ο Χριστοδούλου και η ομάδα του ,…η Πιστη μου στον Θεό, οι δικές σας προσευχές, οι λαμπάδες και τα κερακια που μου ανάψατε, οι μοναχές στην Παναγία Ελευθερώτρια στο Πανόραμα, οι μοναχοί στο Άγιο Όρος, οι φίλοι και κουμπάροι μου, ο Γιαννης και τα αγόρια μου και το project MY Volissos … έκαναν του 18 μηνες … 62 μήνες … 5 χρόνια …που ηταν και τα καλύτερα της ζωης μου…
Για τον αγαπημένο μου γιατρό δεν έχω λόγια – μου «έφερε» δύο φορές «νεα» φάρμακα από την Αμερική»
…Μου έλεγε «Μαρία εσύ κάνε κουράγιο και προσευχή και εγώ βάζω τα όπλα»καθώς και για όλη του την ομάδα ….τον κ. Μπινα, την κ. Αραβαντινού,τα κορίτσια του γραφειου του, το τμήμα βραχείας-χημειοθεραπειών, την ΕΙΡΗΝΗ που φρόντιζε πάντα για το δωμάτιο μου, την προϊσταμένη που μου έπιανε το χέρι και πλυμμηριζε Αγαπη , την Μένη και τις νοσηλεύτριες που με φρόντιζαν μέχρι και τους ξεχωριστούς « πορτιέρηδες» στην ασφαλεια του Metropolitan που πάντα με ευγένεια και κατανόηση με βοηθούσαν για όλα!
Όπως μου είχε πει και ο φιλος μας @stefanos xenakis … «Μαρία δες τι ΔΩΡΟ ειναι αυτό και τι σου λέει…»
Και όντως έτσι ήταν – ΔΩΡΟ για τα 5 επόμενα και καλύτερα χρόνια της ζωης μου…
Χωρίς να θεωρώ κάθε μέρα δεδομένη, χωρίς να θεωρώ την υγεία δεδομένη, χωρίς να θεωρώ την αγάπη δεδομένη χωρίς να θεωρώ τίποτα δεδομένο!
Ξανά αγάπησα και ξανά αγαπήθηκα…
Νέοι φιλοι…καρδιάς…σαν να ήταν παιδικοί, νέες Εμπειρίες,νεα ταξίδια … με άλλο μάτι πλέον. Με απόλαυση… χωρίς αναβολές!
Μας ένωσε σαν οικογένεια ο καρκίνος μου… δεν μας δηλητηρίαζαν πλέον τα ασήμαντα … Δεν αφήνουμε εκκρεμότητες και σχέδια για το μέλλον… Τα κάναμε επιτόπου χωρίς αναβλητικότητα, με αγάπη και πάθος.
Έκανα όλα τα όνειρά μου πραγματικότητα…
…Είδα τα παιδιά να γίνονται άντράκια, τον Γιάννη πιο ήρεμο και σπουδαίο επαγγελματία…
…Πήρα το αυτοκίνητο που μου άρεσε, έφτιαξα στην Βολισςό το ξενοδοχείο μου MY VOLISSOS «χωρίς εκπτώσεις» και με βοήθησαν ο Μιχάλης και η Στελλα να ολοκληρώσω τα όνειρα μου με το «μαγαζάκι» VOLIshop που πάντα ήθελα … το cocktailάδικο HarVANti και βόλτες με το φουσκωτό MY BLACK.
« Παιδιά σας ευχαριστώ για όλα και ας μην πρόλαβα να πιω το μοχίτο μου…
Όλα τ’άλλα τα γεύτηκα έστω και κουρασμένη απο τις θεραπείες…
Όπως λέει και ο Γιάννης μου – που το λέει κάποιος άλλος μεγάλος – «οι ιστορίες γράφονται από παρέες και όχι από άτομα»
Ανακάλυψα ποσό τυχερή ήμουν που είχα τον Γιαννη μου…
…που με αγάπησε και τον αγάπηςα χωρίς όριο ,δίπλα μου πάντα και παντού… παντός καιρού με φροντίδα και στοργή κάνοντας μου απλά τα πάντα…αλλά και ποσό ευλογημένη ήμουν που έκανα τέτοια παιδια… τον Κωνσταντίνο μου και τον Παντελη μου … που μου έκαναν αστεία και μου έλεγαν ότι είμαι η πιο όμορφη και «σεξυ»μάνα του κόσμου…
Αγόρια μου , η πιο «σεξυ» μπορει να μην ήμουν …. αλλά η πιο περιφανή μάνα του κόσμου … σίγουρα ήμουν!
Συμβουλή! Ποτέ μην πείτε σε κάποιον καρκινοπαθή φίλο σας ότι «τον καταλαβαίνετε…»
Λυπάμαι που θα το πω… αλλά δεν μπορείτε να τον καταλάβετε!
Επίσης ποτε μην του πειτε « είσαι δυνατός – δεν σε φοβάμαι … θα τα καταφέρεις … και τέτοια … Δεν θέλει να τα ακούει…!!!
Δώστε Αγαπη μονο και νοιαξιμο … τίποτε άλλο …
Σε αυτό το 5ετες ταξίδι στον αστερισμό του καρκίνου ήμουν τυχερή για να μην πω ευλογημένη γιατι ειχα την αλληλεγγύη και την Αγαπη όλων σας , των κουμπάρων και φίλων , των απλώς γνωστών αλλά κυριως γνώρισα νοσούσα πλέον,νέους ανθρώπους , νέους επιστήθιους φίλους και πολλές φορές σκέφτηκα πως ειναι δυνατόν να μου προσφέρουν τόση Αγαπη με τόση ανιδιοτέλεια .
Για τους καινούργιους φίλους της τελευταίας πενταετίας… Ξέρετε εσείς ποιοι είστε… έχω να πω …« Παιδιά είναι σα να γνωριζόμασταν από πάντα!»
…Σας ευχαριστώ για την με τιμήσατε με Την φιλία σας …εμπρακτωως.
Θέλω να σας πω κάτι…σε όλους σας.
Εσείς; Όλοι σας … βάλατε το δικό σας λιθαράκι ενέργειας,προσευχης και αγάπης για να κρατήθω στη ΖΩΗ πέρα απο τα στατιστικά και τις προγνώσεις μηνών του καρκίνου μου «παντού» απο την στιγμή της διάγνωσης.
Η παράταση αυτή ήταν το δώρο σας κυρίως γιατι μεγάλωσαν τα παιδια μου ( που τα γνώριζαν όλα εξ αρχής) ,που έμαθαν , με δύσκολο και ακατάλληλο βέβαια για την ηλικία τους τρόπο, ότι στην ΖΩΗ όλα μπορούν να συμβούν καθως επίσης και ότι ενα ειναι σίγουρο σε αυτήν … ότι όλοι κάποια στιγμή θα «φύγουμε» …δίνοντας τους ετσι πρόωρη αλλά χρήσιμη ψυχική ανθεκτικότητα.
Χάριν εσάς γεμίσαμε το άλμπουμ της ζωης μας με αναμνήσεις και στιγμές, με χαρές και ταξίδια που εκτός του ότι ήταν το καλύτερο φάρμακο για μένα …ειναι και lifetime εγγύηση ότι θα κρατηθώ ζωντανή στην καρδιά τους για πάντα!
Έφυγα ευχαριστημένη , ήρεμη και πληρης…στα 49 μου…
…η αλήθεια ομως ειναι ότι θα θελα κι άλλο… η ΖΩΗ ειναι όντως γλυκιά…νιώθω όμως ότι κάτι έκανα … άφησα το αποτύπωμα μου … σε ολους τους τομείς…σαν Κορη, σαν Συζηγος,σαν μάνα,σαν φίλη,σαν Κουμπαρα, σαν νονά,σαν Υπαλληλος,σαν Ασφαλιστρια,σαν ξενοδόχος…σαν σαν σαν …αλλά πάνω απο όλα σαν άνθρωπος στην κοινωνία.
Θελω να σας ζητήσω μια χάρη!
Γνωρίζω ότι θα σας λείψω, σε άλλους λιγότερο και σε άλλους περισσότερο …οπως άλλωστε και εσεις σε μένα.
Θα ‘θελα να παραμείνετε στην κανονικότητα σας… στις διακοπές σας.
Να φροντίζετε τους εαυτούς σας και τις οικογένειες σας.
Να με Κρατήσετε ζωντανή στην μνήμη σας οπως ήμουν μέχρι την τελευταία στιγμή .
Να μην αποφεύγετε συζητήσεις για μένα και να μην νιώθετε άβολα για τον Γιαννη και τα αγορια …ειναι «δουλεμένοι».
Να μοιράζεστε και να θυμάστε αυτα που έχουμε ζήσει μαζί.
Να λέτε τις ιστορίες μας…
…να βλέπετε τος «αναμνήσεις» μας στο Facebook και να μην τις αποφεύγετε.
Να προσέχετε και Να έχετε πίστη.
Σας αποχαιρετώ
Μαρία
Υ.Γ Στα σχόλια … θα ήθελα να δω φωτογραφίες που έχουμε μαζί απο το αρχείο σας!
Υ.Γ 2 Η ζωή είναι μικρή-Ζήστε την!
Υ.Γ 3 Κάντε όσες ασφαλειες αντέχετε να πληρώνετε …
ΥΓ 4 Το ταμείο μας- που πολλές φορές το βρίζουμε -πλήρωσε όλα τα χημείο φάρμακα – ακόμα και τα ακριβότερα του κόσμου (36000€-οι 30 κάψουλες) που δεν τα καλύπτουν ούτε οι πιο προηγμένες χώρες …
Σας ευχαριστώ για την αγάπη σας!
Σας αγαπώ όλους!
- Κείμενο: Γιάννης
« Αυτά που θα ήθελα να σας πει η Μαρία»
