ΒΟΡΕΙΑ ΧΙΟΣ: “Δε ζωντανεύουν οι νεκροί”
του Αριστείδη Ζαννίκου
Ας μη βαυκαλιζόμαστε φίλες και φίλοι. Η Βόρεια Χίος, όπως και όλη η Ύπαιθρος Χώρα, στεριανή
και νησιωτική, δεν έχει περιθώρια “ανάστασης”. Δεν σώζεται με τίποτα. Είναι ΝΕΚΡΗ.
Το κύμα της μεταπολεμικής αστυφιλίας και της μετανάστευσης στο Εξωτερικό (που εμείς οι
μεγαλύτεροι το βιώσαμε), είχε συνέχεια την δεκαετία της πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης (2010-
2020). Τα στοιχεία της απογραφής του 2021, φανερώνουν ότι, μέσα σε δέκα χρόνια, η Ελλάδα
έχασε το 3,5% του πληθυσμού της, ήτοι 383.805 κατοίκους.
Πλέον, τα νέα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, επαρκώς μορφωμένα συνήθως, δεν φεύγουν μόνο
από Χωριά και Κωμοπόλεις αλλά και από μεγάλα Αστικά Κέντρα. Θέλετε παράδειγμα;
Η Αθήνα και ο Πειραιάς, στο δεκαετές διάστημα 2011-2021, έχασαν 170.000 ανθρώπους.
Εξάγομε πτυχιούχους νέους ενώ μας λείπουν εργατικά χέρια στην αγροτοκτηνοτροφική παραγωγή,
την οικοδομή και τον τουριστικό κλάδο. Οι αιτίες πολλές. Οι περισσότερες γνωστές και
“αγιάτρευτες”.
Μ’ αυτά τα δεδομένα υπάρχει νοήμων άνθρωπος που ελπίζει ή πιστεύει ότι, περιοχές όπως η
Βόρεια Χίος, μπορούν να ανακάμψουν πληθυσμιακά, άρα και αναπτυξιακά, με μοχλό την εξόρυξη
αντιμονίου;
Οι λίγες εξαιρέσεις νέων ανθρώπων που “ρισκάρουν” να επενδύσουν ή και να εγκατασταθούν σε
(απομακρυσμένα από τα Κέντρα) Χωριά, απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Και ο κανόνας
συνοψίζεται στο ότι, τα Ελληνικά Χωριά μπορούν να δεχθούν για λίγο (και δέχονται)
πατριδολάτρες, περιστασιακούς παραθεριστές και ρομαντικούς φυσιολάτρες που επιζητούν
“αλλαγή παραστάσεων”, δεν προσελκύουν όμως μόνιμους κατοίκους. Το αποδεικνύει η, επί
δεκαετίες, πρακτική ΟΛΩΝ όσων έχουν οικογένεια.
Αυτοί επιζητούν εγκατάσταση σε περιοχές με δυνατότητες προσφοράς εργασίας, σύγχρονης
κατοικίας, ψυχαγωγίας και παροχής υπηρεσιών εκπαίδευσης και υγείας, αγαθά που, δυστυχώς,
κανένα χωριό δεν προσφέρει.
Μ’αυτές τις διαπιστώσεις παραθέτω κάποια στοιχεία που σχετίζονται με το κυρίαρχο θέμα αυτής
της περιόδου, περί του αν δηλαδή πρέπει ή όχι να γίνει εξόρυξη αντιμονίου στη Βόρεια Χίο.
Δεν παραγνωρίζω βέβαια την ανάγκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.) της οποίας η Πατρίδα μας
είναι μέλος (και μάλιστα πολλαπλά ωφελημένο), να αξιοποιήσει στο έπακρον πολύτιμους πόρους
(όπως π.χ. σπάνια ορυκτά) που ευρίσκονται σε περιοχές των Κρατών-μελών της. Ένα απ’ αυτά
είναι το αντιμόνιο το οποίο, κατά κύριο λόγο, παράγουν Χώρες όπως η Κίνα, η Ρωσία και άλλες.
Άρα, η Ε.Ε. επιδιώκει απεξάρτηση από τις Χώρες αυτές όσον αφορά τις σπάνιες γαίες.
Τι είναι όμως το αντιμόνιο που, έτυχε να βρίσκεται στο νησί μας; Που μπορεί να χρησιμοποιηθεί;
Είναι επικίνδυνο και πόσο για την υγεία του ανθρώπου; Παραθέτω λίγα από όσα βρήκα
καταχωρημένα στο διαδίκτυο:
Α) Το Αντιμόνιο βρίσκεται στο φυσικό περιβάλλον κάποιων περιοχών. Αυτό σημαίνει ότι, ο
άνθρωπος εκτίθεται καθημερινά σε πολύ χαμηλές δόσεις κυρίως μέσω του νερού, του αέρα και των
τροφίμων.
Β) Το συναντάμε σε κράματα που χρησιμοποιούνται στις μπαταρίες μολύβδου, σε μεταλλικούς
σωλήνες, πολεμικό υλικό, ρουλεμάν κ.α.
Το οξείδιο του Αντιμονίου προστίθεται σε κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, σε χρώματα, κεραμικά,
ως επικάλυψη σε πλαστικές, μεταλλικές και γυάλινες επιφάνειες και σε πυροτεχνήματα. Ορισμένες
ενώσεις Αντιμονίου χρησιμοποιούνται επίσης ως καταλύτης στην παραγωγή πλαστικών δοχείων
συσκευασίας νερού, χυμών και αναψυκτικών.
Γ) Σε περιοχές με υψηλά επίπεδα Αντιμονίου (άρα μολυσμένες), μπορεί να προκληθούν
προβλήματα στον ανθρώπινο οργανισμό λόγω επηρεασμού της καρδιάς, των πνευμόνων, του
στομάχου, του ήπατος, των κυττάρων του αίματος και του δέρματος.
Με τα παραπάνω ως δεδομένα, το νησί μας, για μια ακόμα φορά, καλείται να λάβει κρίσιμες
αποφάσεις. Τον κύριο λόγο έχουν οι αιρετοί που, λογικά, πρέπει να σταθμίσουν τα πάντα προτού
ταχθούν υπέρ ή κατά της εξόρυξης Αντιμονίου.
Εξυπακούεται ότι και κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα (και την υποχρέωση) να τοποθετηθεί υπέρ ή
κατά με σοβαρότητα και υπευθυνότητα έτσι όπως μας υπέδειξε, προ ημερών, η σχετική
ανακοίνωση του Ιατρικού Συλλόγου Χίου.
Θυμίζω ότι, μέσα στα νόμιμα δικαιώματα κάθε πολίτη, είναι και αυτό της άσκησης ένδικων μέσων
ενώπιον της Ελληνικής και Ευρωπαϊκής Δικαιοσύνης που αποτελεί το έσχατο όπλο μας.
Χίος 24-1-2025
