Η τραγική απώλεια της συναδέλφισσας αποκαλύπτει την πραγματικότητα των σχολείων
Ο θάνατος της συναδέλφισσάς μας Σ.Χ. στη Θεσσαλονίκη, που φαίνεται να
συνδέεται με τις συνθήκες εργασίας που είχαν διαμορφωθεί στο σχολείο της,
αποτελεί ένα τραγικό γεγονός που συγκλονίζει την εκπαιδευτική κοινότητα σε όλη
τη χώρα. Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά της και στους
συναδέλφους της.
Το περιστατικό αυτό αναδεικνύει την ασφυκτική πίεση, την εντατικοποίηση της
εργασίας, καθώς και το κλίμα φόβου και αυταρχισμού που διαμορφώνεται όλο και
συχνότερα στους χώρους εκπαίδευσης.
Η αναζήτηση ευθυνών ανάμεσα στους μαθητές του σχολείου, στον σύλλογο
διδασκόντων ή στους γονείς συσκοτίζει το μεγάλο πρόβλημα: την εργασιακή,
παιδαγωγική και ανθρώπινη απαξίωση των εκπαιδευτικών από την
αντιεκπαιδευτική πολιτική που εφαρμόζεται διαχρονικά.
Η πραγματικότητα στα σχολεία είναι αποκαλυπτική: πολυπληθή τμήματα,
μετακινήσεις σε 4 και 5 σχολεία, υποχρεωτικές υπερωρίες, εντατικοποίηση της
εκπαιδευτικής διαδικασίας, ελλιπής στήριξη των σχολικών μονάδων με
κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους και ένα διαρκώς αυξανόμενο βάρος
ευθυνών στους εκπαιδευτικούς. Την ίδια στιγμή, μέσα στο σχολείο αντανακλώνται
οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που βιώνουν οι μαθητές και οι οικογένειές
τους, η εξάντληση από το άγχος των εξετάσεων και των φροντιστηρίων, που θα
γιγαντωθούν ακόμη περισσότερο αν εφαρμοστεί το λεγόμενο «εθνικό
απολυτήριο», κάνοντας το σχολείο ακόμη πιο πιεστικό και αποκρουστικό για τα
παιδιά.
Όλη αυτή η κατάσταση δεν μπορεί παρά να μας γεμίζει οργή.
Το ζήσαμε πρόσφατα και στη Χίο, όπου η Διεύθυνση Εκπαίδευσης απηύθυνε
κάλεσμα για υπερωρίες με σκοπό την κάλυψη των κενών, μετατοπίζοντας
ουσιαστικά την ευθύνη της υπολειτουργίας του συστήματος στα ίδια τα σχολεία και
στους εκπαιδευτικούς. Αντί για ουσιαστικές προσλήψεις και στήριξη των σχολικών
μονάδων, ζητείται από τους ήδη εξαντλημένους εκπαιδευτικούς να «λύσουν τα
προβλήματα εκ των έσω», καλύπτοντας με υπερωρίες τα κενά που δημιουργεί η
ίδια η πολιτική υποχρηματοδότησης.
Ακόμη και στο νησί μας, εργαζόμαστε διαρκώς κάτω από την πίεση της
«εξαφάνισης». Με πολιτικές επιλογές και εντολές που οδηγούν σε συρρίκνωση της
δημόσιας εκπαίδευσης, αρκετά σχολεία και χωριά αντιμετωπίζουν ήδη την
ερημοποίηση. Η ανασφάλεια για το μέλλον των σχολικών μονάδων, η μείωση
μαθητικού πληθυσμού χωρίς καμία ουσιαστική στήριξη και η απουσία σχεδίου για
τη διατήρηση της ζωής στην περιφέρεια δημιουργούν ένα ασφυκτικό περιβάλλον
για μαθητές, εκπαιδευτικούς και τοπικές κοινωνίες.
Την ίδια στιγμή, το άγχος εντείνεται ακόμη περισσότερο με τις συγχωνεύσεις
τμημάτων και τη συνεχή υποβάθμιση των σχολικών μας μονάδων. Οι
κατευθύνσεις που προωθούνται μιλούν ανοιχτά για «εξοικονόμηση πόρων»,
αντιμετωπίζοντας την εκπαίδευση ως κόστος που πρέπει να περιοριστεί. Στην
πράξη, αυτό σημαίνει λιγότερα τμήματα, μεγαλύτερες τάξεις, λιγότερους
εκπαιδευτικούς και ένα σχολείο που υποβαθμίζεται ολοένα περισσότερο, την ώρα
που δισεκατομμύρια κατευθύνονται στην πολεμική οικονομία και στους
εξοπλισμούς.
Η εκπαίδευση όμως δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους λογιστικούς και με όρους
«κόστους». Το δημόσιο σχολείο χρειάζεται ουσιαστική στήριξη, επαρκές
προσωπικό, ανθρώπινες συνθήκες εργασίας για τους εκπαιδευτικούς και
πραγματική φροντίδα για τους μαθητές. Η τραγική απώλεια της συναδέλφισσάς
μας υπενθυμίζει με τον πιο οδυνηρό τρόπο ότι η πίεση, η απαξίωση και η
εγκατάλειψη των σχολείων είναι μία σκληρή πραγματικότητα που βιώνουμε
καθημερινά.
Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, οι εκπαιδευτικοί δεν μπορούμε να σιωπήσουμε.
Οφείλουμε να διεκδικήσουμε ένα σχολείο που θα σέβεται την εργασία μας, θα
στηρίζει τους μαθητές μας και θα υπηρετεί πραγματικά τις ανάγκες της κοινωνίας.
ΓΙΑ ΤΟ ΔΣ
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
Σύλλογος Δασκάλων Χίου Αδαμάντιος Κοραής
Αγγελική Σκουφάλου Κωνσταντίνος Πουλιανός
