Της Δικαιοσύνης αρωγοί πρωτίστως οι δικοί της λειτουργοί*
Η ανάγκη, όπως εξαγγέλλεται και από επίσημα χείλη, να καταστεί η χώρα μας
κράτος δικαίου αποτελεί, όπως όλοι θα συμφωνήσουμε, απόδειξη σαφή ότι η
Δικαιοσύνη σε αυτή δεν ανταποκρίνεται, στο βαθμό που επιβάλλεται, στην ιερή της
αποστολή. Το γεγονός τούτο η κοινή γνώμη το βιώνει όλο και πιο συχνά με την
έκδοση δικαστικών αποφάσεων που δεν ικανοποιούν το περί δικαίου αίσθημα όχι
μόνον των ειδημόνων αλλά και αυτού του απλού λαού, ο οποίος πλέον αμφιβάλλει
ευθέως αν θα βρει το δίκιο του προσφεύγοντας σε αυτή.
Στην ως άνω κατάσταση συντελεί σαφώς και το πολυδαίδαλο και συχνά
αντιφατικό νομοθετικό πλαίσιο, το οποίο επιτρέπει διαφορετικές ερμηνείες ή και
παρερμηνείες, και συνακόλουθα ετυμηγορία, την οποία η κοινή γνώμη αδυνατώντας
να την κατανοήσει, την αποδίδει, ως μη όφειλε, σε μη συνάδουσα με το δίκαιο
σκοπιμότητα ή αιτία.
Ανάγκη επομένως επιτακτική το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο να
συγκεκριμενοποιηθεί, ώστε να μην αφήνει περιθώρια συγγνωστής ή ασύγγνωστης
παρερμηνείας. Αλλά πρωτίστως και υπεράνω όλων, με δεδομένο το αδιαφιλονίκητο
γεγονός ότι ο νόμος ως εργαλείο είναι αποτελεσματικός και αποκτά αξία, μόνον αν
βρίσκεται στα χέρια επαϊόντων και συνάμα συνετών, επιβάλλεται οι λειτουργοί της
Δικαιοσύνης να αίρονται πάντα στο ύψος της ιερής αποστολής τους. Και όταν λέμε
λειτουργούς της Δικαιοσύνης, περιλαμβάνουμε σε αυτούς όχι μόνον του δικαστές
αλλά και τους συνηγόρους των δύο πλευρών, οι οποίοι οφείλουν να συμβάλλουν
στην πλήρη διαφώτιση των συμβάντων, ώστε να αποδειχθεί η αλήθεια και
συνακόλουθα να αποδοθεί το δίκαιο και μόνον αυτό.
Η αντίληψη ότι ο συνήγορος πρέπει να αγωνιστεί «με νύχια και με δόντια», κατά
το κοινώς λεγόμενο, να αποδείξει το δίκαιο του πελάτη του, ακόμα και αν αυτό
καταφανώς και αναντιλέκτως δεν είναι με το μέρος του τελευταίου, πέραν της μη
ηθικής της διαστάσεως, δεν υπηρετεί αλλά υπονομεύει τη Δικαιοσύνη. Στη συνήθως
δε προβαλλόμενη σχετική δικαιολογία ότι ο συνήγορος ενεργεί δι’ αυτού του τρόπου
όχι για άλλο λόγο αλλά αποκλειστικά και μόνο για τον αναγκαίο βιοπορισμό το δικό
του και των οικείων του των στενών, απαντά η σχετική αρχή του σοφού μας Κοραή :
«βίον πορίζου πάντοθεν πλήν εκ κακών». Ανάγκη δε επί πλέον στα ώτα όλων, και
ιδίως των επιφορτισμένων με το ιερό χρέος της αναζήτησης και απόδοσης του
δικαίου, να ηχεί πάντα η απόφανση της Γραφής ((Παροιμ. ΙΖ΄. 15), διατυπωμένη
κατά τρόπο σαφή και απολύτως κατηγορηματικό: «ός τον δίκαιον κρίνει άδικον,
τόν δέ άδικον δίκαιον, ακάθαρτος και βδελυκτός παρά Θεώ».
Κ. Ε. Φραγκομίχαλος
- ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 30.6.2026.
