Δεν γνωρίζω αν οι κρατούντες μισούν τη νησιωτικότητα. Γνωρίζω όμως ότι συχνά κυβερνούν σαν να τους ενοχλεί. Σαν τα νησιά να είναι μια διοικητική δυσκολία, οι ακριτικές περιοχές μια δαπανηρή υποχρέωση και οι κάτοικοί τους άνθρωποι που οφείλουν διαρκώς να προσαρμόζονται σε αποφάσεις άλλων.
Δεν είναι μόνο η Χίος. Είναι γενικό φαινόμενο. Είναι μια αντίληψη εξουσίας που μοιάζει να περιφρονεί ό,τι βρίσκεται έξω από τον δικό της κόσμο: την επαρχία, την αγροτιά, τη νησιωτική και ακριτική Ελλάδα. Τους ανθρώπους που επιμένουν να καλλιεργούν τη γη, να έχουν δικά τους ζώα, να κρατούν ανοιχτά μικρά μαγαζιά, να μεγαλώνουν παιδιά σε τόπους όπου ακόμη και η πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες γίνεται διαρκής διεκδίκηση.
Τους εξυμνούν στις επετείους και τους ξεχνούν στις αποφάσεις. Τους αποκαλούν ακρίτες και «θεματοφύλακες», αλλά αντιμετωπίζουν τη μετακίνησή τους, την περίθαλψη και την εκπαίδευσή τους ως ενοχλητικό κόστος που πρέπει να περιοριστεί. Σαν να αγαπούν την ακριτική Ελλάδα ως σύμβολο, αλλά να τους ενοχλούν οι άνθρωποι που την κατοικούν και οι ανάγκες τους.
Η Χίος βρίσκεται αντιμέτωπη με την προγραμματισμένη αναστολή λειτουργίας του διαδρόμου του αεροδρομίου της από το βράδυ της 15ης Νοεμβρίου έως τις 15 Μαρτίου. Και βλέπουμε.
Για τη διοίκηση, ένα διάστημα εργασιών. Για τον κάτοικο, τέσσερις μήνες μέσα στους οποίους πρέπει να συνεχίσει να ζει. Να πάει στην Αθήνα στη θεραπεία του. Να συνοδεύσει έναν γονιό στο νοσοκομείο. Να εργαστεί. Να αντιμετωπίσει μια ανάγκη που δεν μπορεί να περιμένει την ολοκλήρωση του έργου.
Άλλος, όμως, αποφασίζει και άλλος πληρώνει.
Κανείς δεν ζητά εκπτώσεις στην ασφάλεια των πτήσεων. Κανείς δεν αρνείται την ανάγκη αναβάθμισης του αεροδρομίου. Η αναγκαιότητα του έργου, όμως, δεν αποτελεί απάντηση σε κάθε ερώτημα για τον τρόπο εκτέλεσής του.
Γιατί εγκαταλείφθηκε ο προηγούμενος σχεδιασμός; Πότε ελέγχθηκε η δυνατότητα συνέχισης των πτήσεων σε μικρότερο διάδρομο; Ποιες εναλλακτικές εξετάστηκαν και με ποια τεχνικά δεδομένα αποκλείστηκαν; Απαιτούμε να δημοσιοποιηθούν τα εγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα, η αιτιολογημένη απόφαση αλλαγής και η σχετική αλληλογραφία.
Δεν προδικάζω προσωπική ή νομική υπαιτιότητα. Η πολιτική λογοδοσία, όμως, δεν αναστέλλεται μέχρι να αποδειχθεί ένα συγκεκριμένο διοικητικό λάθος. Η κυβέρνηση οφείλει να εξηγήσει τις επιλογές της και να προστατεύσει εκείνους που υφίστανται τις συνέπειές τους.
Η ίδια η ΥΠΑ επικαλείται την ομαλή αεροπορική σύνδεση κατά την τουριστική περίοδο του 2027. Θεμιτός στόχος. Μόνο που η Χίος δεν κατοικείται αποκλειστικά το καλοκαίρι. Οι μόνιμοι κάτοικοι δεν είναι το προσωπικό υποστήριξης ενός θερινού προορισμού. Έχουν δικαιώματα και τον Νοέμβριο και τον Φεβρουάριο.
Γι’ αυτό η απόφαση για το τετράμηνο κλείσιμο, με τους σημερινούς όρους, πρέπει να ανακληθεί. ΚΑΝΕΝΑ ΚΛΕΙΣΜΟ ΠΡΙΝ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΤΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΕΠΑΡΚΕΙΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΓΡΗΓΟΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΠΡΟΣΙΤΕΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ. Με συγκεκριμένα δρομολόγια, εξασφαλισμένη χωρητικότητα, συντονισμένες ανταποκρίσεις και ειδικό επιχειρησιακό σχέδιο για ασθενείς και επείγοντα περιστατικά, ακόμη και υπό δυσμενείς καιρικές συνθήκες.
Δεν αρκεί η υπόσχεση ότι θα αναζητηθούν λύσεις. ΟΙ ΛΥΣΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΠΡΙΝ ΔΙΑΚΟΠΟΥΝ ΟΙ ΠΤΗΣΕΙΣ. Πρώτα εξασφαλίζεις τη σύνδεση του νησιού και μετά προχωράς στην αναγκαία διακοπή, όχι πρώτα κλείνεις και ύστερα αναρωτιέσαι πώς θα μετακινούνται οι άνθρωποι.
Η ακριτικότητα δεν μπορεί να είναι τιμή στις επετείους και εγκατάλειψη στην καθημερινότητα. Δεν γίνεται να μας θέλουν ακρίτες όταν εκφωνούν λόγους και να μας αντιμετωπίζουν ως περιττό κόστος όταν σχεδιάζουν πολιτικές.
- Δεν ζητάμε χάρη από τα οφίτσια σας.
- ΖΗΤΑΜΕ ΝΑ ΑΣΚΗΣΕΤΕ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΤΑ ΚΑΤΕΧΕΤΕ.
Ισιδωρος Τσουρός
