Παράγουμε λιγότερα απ’ όσα αξίζουμε
Υπάρχουν στιγμές που ένας αριθμός είναι πιο δυνατός από χίλιες λέξεις. Δεν φωνάζει, δεν
κατηγορεί, δεν ειρωνεύεται. Απλώς στέκεται απέναντί μας και μας υποχρεώνει να αντικρίσουμε την
αλήθεια. Μία τέτοια αλήθεια είναι και η πρόσφατη ανακοίνωση από την EUROSTAT ότι η
παραγωγικότητα της ελληνικής οικονομίας εξακολουθεί να βρίσκεται πολύ χαμηλότερα από τον ευρωπαϊκό
μέσο όρο. Στο 54 % του Μ.Ο. της Ε.Ε. (!!) Η δε ωριαία παραγωγικότητα στο 43% του Μ.Ο. της Ε.Ε. (!!)
Δηλαδή ούτε τον Μ.Ο. δεν πιάνουμε!! Δεν είναι απλώς οικονομικά στοιχεία. Είναι ένα ηχηρό κοινωνικό
καμπανάκι. Πρόκειται για μια εθνική προειδοποίηση. Για έναν καθρέφτη που μας αναγκάζει να δούμε
κατάματα τις αδυναμίες μας. Είναι μια προειδοποίηση ότι κάτι δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε. Και το
τραγικότερο είναι ότι δεν μπορούμε να επικαλεστούμε πως δεν εργαζόμαστε. Αντίθετα, οι Έλληνες
συγκαταλέγονται διαχρονικά στους λαούς με πολλές ώρες εργασίας. Επομένως, το πρόβλημα δεν είναι μόνο
το πόσο δουλεύουμε. Είναι το πώς δουλεύουμε. Είναι πόσο δημιουργούμε μέσα στον χρόνο που υποτίθεται
ότι εργαζόμαστε.
Η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις κοινωνίες που προοδεύουν και σε εκείνες που μένουν στάσιμες δεν
βρίσκεται στον ιδρώτα. Βρίσκεται στο αποτέλεσμα. Δύο άνθρωποι μπορούν να εργαστούν οκτώ ώρες. Ο
ένας να παράγει έργο που αλλάζει μια επιχείρηση και ο άλλος να περάσει την ημέρα του μέσα σε
καθυστερήσεις, προχειρότητα, αδιαφορία και ατέρμονες αναβολές. Η παραγωγικότητα δεν είναι μια ψυχρή
οικονομική λέξη. Είναι στάση ζωής. Είναι ο σεβασμός στον χρόνο, που είναι το μοναδικό αγαθό το οποίο
δεν επιστρέφει ποτέ. ΔΕΝ ΑΠΟΘΗΚΕΥΕΤΑΙ !! Η παραγωγικότητα είναι η χαρά της δημιουργίας. Είναι η
περηφάνια να παραδίδεις κάτι καλύτερο από αυτό που ανέλαβες. Είναι η ηθική της ευθύνης.
Ασφαλώς υπάρχουν ευθύνες της Πολιτείας. Η γραφειοκρατία εξαντλεί πολίτες και επιχειρήσεις. Οι
αργοί ρυθμοί απονομής δικαιοσύνης, οι συνεχείς αλλαγές στη νομοθεσία, οι πολύπλοκες διαδικασίες, η
ελλιπής αξιολόγηση, οι ανεπαρκείς επενδύσεις στην τεχνολογία και στην καινοτομία στερούν πολύτιμη
δύναμη από την ελληνική οικονομία. Όμως, η εύκολη καταγγελία δεν αρκεί. Καμία χώρα δεν σώθηκε μόνο
κατηγορώντας το κράτος. Η Ελλάδα θα αλλάξει όταν αλλάξουμε όλοι. Όταν ο δημόσιος υπάλληλος
αισθανθεί ότι υπηρετεί τον πολίτη και όχι απλώς συμπληρώνει το ωράριό του. Όταν ο ιδιωτικός υπάλληλος
θεωρήσει προσωπική του υπόθεση την ποιότητα της εργασίας του. Όταν ο επαγγελματίας δει τον πελάτη ως
άνθρωπο και όχι ως ευκαιρία γρήγορου κέρδους. Όταν ο επιχειρηματίας επενδύσει περισσότερο στη γνώση
παρά στις δημόσιες σχέσεις. Όταν ο μαθητής μάθει ότι η επιτυχία δεν είναι ο εύκολος βαθμός αλλά η
πραγματική κατάκτηση της γνώσης. Όταν ο νέος πιστέψει ότι η δημιουργία είναι πιο σπουδαία από την
επίδειξη.
Πόσες ώρες χάνει καθημερινά η Χώρα μας σε αναβολές; Πόσος χρόνος χάνεται μπροστά σε μια
οθόνη χωρίς ουσιαστικό λόγο; Πόση ενέργεια σπαταλιέται σε κουτσομπολιό, αντιπαραθέσεις,
συνδικαλιστικές υπερβολές, ανούσιες συσκέψεις και ατελείωτες δικαιολογίες; Δεν φτωχαίνει μόνο το
πορτοφόλι μας από αυτή τη νοοτροπία. Φτωχαίνει ο χαρακτήρας μας. Γιατί η εργασία δεν είναι μόνο μέσο
επιβίωσης. Είναι τρόπος με τον οποίο εκφράζουμε τον σεβασμό προς τον εαυτό μας. Όποιος αγαπά τη
δουλειά του, όποια κι αν είναι αυτή, δεν παράγει μόνο προϊόντα ή υπηρεσίες. Παράγει αξιοπιστία. Παράγει
εμπιστοσύνη. Παράγει πολιτισμό.
Κάποτε οι Έλληνες έφευγαν φτωχοί για τα πέρατα της γης. Στην Αμερική, στην Αυστραλία, στη
Γερμανία, στην Αίγυπτο, στην Αφρική. Δεν τους περίμενε κανείς. Δεν είχαν προνόμια. Είχαν όμως
εργατικότητα, επιμονή, φιλοτιμία και αξιοπρέπεια. Μέσα σε λίγες δεκαετίες δημιούργησαν περιουσίες,
επιχειρήσεις, κοινότητες και σχολεία. Τους εμπιστεύθηκαν γιατί απέδειξαν καθημερινά την αξία τους. Άρα
μπορούμε. Το έχουμε, ως λαός, αποδείξει. Το ερώτημα είναι αν εμείς που ζούμε σήμερα σε αυτόν τον κατά
άλλα ευλογημένο Τόπο, το θέλουμε.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερος εχθρός μιας κοινωνίας από τη συνήθεια της μετριότητας. Όταν αρχίσουμε
να θεωρούμε φυσιολογικό το να μην τελειώνει τίποτε στην ώρα του, να μη λειτουργεί τίποτε σωστά, να μην
αξιολογείται κανείς και κυρίως να μην αναλαμβάνει κανείς ευθύνη. Τότε η παρακμή αποκτά μόνιμη
κατοικία. Η παραγωγικότητα δεν είναι αντίπαλος του ανθρώπου. Είναι σύμμαχος της ποιότητας ζωής. Από
αυτήν εξαρτώνται οι καλύτεροι μισθοί, οι συντάξεις, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, οι δρόμοι, οι επενδύσεις, η
παραμονή των νέων στην πατρίδα. Χωρίς παραγωγή δεν υπάρχει πραγματικός πλούτος. Και χωρίς πλούτο
δεν μπορεί να υπάρξει ούτε κοινωνική πολιτική ούτε εθνική ισχύς. Ας σταματήσουμε λοιπόν να αναζητούμε
διαρκώς κάποιον άλλον υπεύθυνο. Η ιστορία δεν αλλάζει από τους θεατές. Αλλάζει από εκείνους που
αποφασίζουν να κάνουν το καθήκον τους λίγο καλύτερα κάθε μέρα.
Η Ελλάδα μας δεν χρειάζεται ήρωες. Χρειάζεται εκατομμύρια υπεύθυνους πολίτες. Χρειάζεται
ανθρώπους που να αγαπούν την ποιότητα περισσότερο από τη δικαιολογία, την προσπάθεια περισσότερο
από τη διαμαρτυρία, την προσφορά περισσότερο από την απαίτηση. Το μεγάλο εθνικό στοίχημα του 21ου
αιώνα δεν είναι να εργαζόμαστε περισσότερο. Είναι να δημιουργούμε περισσότερο. Είναι να αξιοποιούμε
κάθε ώρα, κάθε γνώση, κάθε ευκαιρία. Γιατί η πραγματική δύναμη ενός έθνους δεν μετριέται από όσα
υπόσχεται. Μετριέται από όσα παράγει. Και η Ελλάδα αξίζει να παράγει πολύ περισσότερα από όσα
παράγει σήμερα. Ας το αποφασίσουμε. Όχι αύριο. Σήμερα. Γιατί η παραγωγικότητα δεν είναι μια ψυχρή
οικονομική έννοια, είναι Πολιτισμός.!
