Η Χίος ξέχασε πώς να διεκδικεί;
Συμφωνούμε όλοι ότι το κλείσιμο του αεροδρομίου της Χίου για τέσσερις μήνες είναι μια απόφαση με σοβαρές συνέπειες για το νησί μας. Κανείς μας δεν αμφισβητεί την ανάγκη να τελειώσουν επιτέλους τα έργα και να ολοκληρωθεί το συντομότερο δυνατό η επέκταση του διαδρόμου, ανεξάρτητα από την επιλογή της αρχικής θέσης, η οποία είχε ως αποτέλεσμα να καταστραφεί μία από τις ομορφότερες και πιο παραγωγικές περιοχές της Χίου.
Αυτό που προκαλεί αγανάκτηση είναι ότι φτάσαμε μόλις εννέα ημέρες πριν από το κλείσιμο, χωρίς να υπάρχει ολοκληρωμένος σχεδιασμός για την εξυπηρέτηση των κατοίκων, των ασθενών, των εργαζομένων και των επισκεπτών του νησιού. Πρέπει να μας παρουσιάσουν συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και επιστημονικές μελέτες, με υπεύθυνους που θα έχουν ονοματεπώνυμο, ώστε να γνωρίζουμε ποιος εγγυάται ότι οι δεσμεύσεις θα τηρηθούν.
Δεν θα επαναλάβω όσα έχουν ήδη γραφτεί για τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει η Χίος, ούτε τις σοβαρές προτάσεις που έχουν κατατεθεί για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να γίνει το κλείσιμο. Θέλω να σταθώ στον τρόπο με τον οποίο αντιδράσαμε και συνεχίζουμε να αντιδρούμε, μόλις λίγες ημέρες πριν από έναν αποκλεισμό με αβέβαιο χρονοδιάγραμμα.
Ας θυμηθούμε τι κάναμε τον Φεβρουάριο του 2020. Τότε που η ίδια κυβέρνηση αποφάσισε να επιβάλει στη Χίο τη δημιουργία μιας νέας δομής φυλακής για πρόσφυγες και μετανάστες. Ο κόσμος δεν περιορίστηκε σε μια συγκέντρωση στην κεντρική πλατεία και σε μερικές ανακοινώσεις. Κινητοποιηθήκαμε μαζικά για τρία ολόκληρα εικοσιτετράωρα, από την πόλη μέχρι τα Μεστά και το Αίπος. Βγήκαμε στους δρόμους, δώσαμε καθημερινά το παρόν και σταθήκαμε απέναντι στα ΜΑΤ, στα χημικά και στον ξυλοδαρμό που δεχτήκαμε. Ήταν τρεις ημέρες που δύσκολα ξεχνιούνται από όσους τις ζήσαμε. Ένας ξεσηκωμός που έδειξε τι μπορεί να πετύχει μια κοινωνία όταν αποφασίζει να υπερασπιστεί τον τόπο της.
Σήμερα, μπροστά σε ένα ζήτημα που αφορά την καθημερινότητα και την ασφάλεια όλων μας, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική. Μια μεσημεριανή συγκέντρωση, χωρίς συνέχεια και ουσιαστικό αποτέλεσμα. Ακολούθησε την περασμένη Τρίτη η κινητοποίηση που οργάνωσε η ΑΔΕΔΥ, χωρίς όμως να υπάρξει στήριξη από άλλους φορείς του νησιού.
Δεν γίνεται να δηλώνουμε όλοι ανήσυχοι, να εκδίδουμε ανακοινώσεις και να περιγράφουμε τα προβλήματα, αλλά όταν έρχεται η ώρα να διεκδικήσουμε να μην είμαστε εκεί.
Αν θέλουμε το έργο να ολοκληρωθεί το συντομότερο δυνατό, με απόλυτη προτεραιότητα την ασφάλεια, πρέπει να απαιτήσουμε συγκεκριμένες δεσμεύσεις, σαφές χρονοδιάγραμμα και συνεχή ενημέρωση. Με μία συγκέντρωση δεν πρόκειται να πετύχουμε τίποτα από αυτά.
Το έχουμε δοκιμάσει στο παρελθόν. Όταν οι Χιώτες ενωθήκαμε και κινητοποιηθήκαμε με διάρκεια, η φωνή μας ακούστηκε.
Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, όλοι: Θέλουμε πραγματικά να τελειώσουν τα έργα γρήγορα; Αν ναι, πρέπει να το δείξουμε και στην πράξη.
Γιάννης Ν. Παληός
5 Νοεμβρίου 2026
