[masterslider id=”28″]
Μία βόλτα στον καταυλισμό των προσφύγων αρκούσε. Αντίξοες συνθήκες διαβίωσης, ταλαιπωρία και απόγνωση ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των ανθρώπων, αστυνομία να περιπολεί τριγύρω, εικόνες που θυμίζουν φυλακή. Και μέσα σε όλα αυτά να ακούς το αθώο γέλιο των παιδιών που τρέχουν πάνω κάτω αμέριμνα, ξέγνοιαστα. Η δική μου αφορμή να γράψω αυτό το άρθρο.
«Προσφυγιά». Στο άκουσμα αυτής της λέξης απ’ τους περισσότερους πηγάζουν συναισθήματα ανθρωπισμού και αλληλεγγύης. Αυτά στην αρχή! Όταν, όμως, ένας τόπος, όπως η Ελλάδα, καλείται να βιώσει και να αντιμετωπίσει μία τέτοια πρόκληση τα πράγματα αλλάζουν. Αποτελεί πλέον πληγή τόσο για τους ντόπιους, όσο και για τους ίδιους τους πρόσφυγες.
Η χώρα μας λειτουργεί ως σανίδα σωτηρίας γι’ αυτές τις ανθρώπινες ψυχές, που περνώντας από σαράντα κύματα, ψάχνουν να βρουν απεγνωσμένα να αγκυροβολήσουν σ’ ένα απάνεμο λιμάνι. Μακριά από τη δυστυχία, τη φτώχεια και τον θάνατο. Ξεριζωμένοι, παρά τη θέλησή τους, από την πατρίδα τους εξαιτίας του πολέμου. Πόλεμος εκεί, πόλεμος κι εδώ. Αλήθεια, έτσι το φαντάζονταν; Ξεκίνησαν με τ’ όνειρο, την ελπίδα ότι θα ζήσουν ένα καλύτερο αύριο και τελικά οι προσδοκίες τους ναυαγούν. Αντιμέτωποι με τον ρατσισμό, τις προκαταλήψεις, την καχυποψία και την περιφρόνηση…ή μήπως με τον φόβο των Ελλήνων για τη νέα πραγματικότητα;
[masterslider id=”48″]
[masterslider id=”8″]
[masterslider id=”12″]
Αναμφίβολα, ο καθένας από εμάς έχει παρατηρήσει την αποστασιοποίησή τους και την έλλειψη σεβασμού και εκτίμησης στην κοινωνία που τους φιλοξενεί. Έχουμε μάθει να κλείνουμε τα μάτια μας στα θετικά. Διαφορετικοί λαοί και πολιτισμοί, διαφορετική κουλτούρα, διαφορετικός τρόπος σκέψης και αντίληψης. Αυτή τη φορά αντί να μας ενώνουν, μας χωρίζουν. Πόσο παράδοξο ακούγεται στα αυτιά μας μια αρμονική συνύπαρξη;
Δικαιολογώ τους μεν, δικαιολογώ και τους δε. Μία Ελλάδα όντας σε οικονομική κρίση και με τους πολίτες της να βρίσκονται ήδη σε ανασφάλεια ήταν απροετοίμαστη να σηκώσει ακόμα ένα βάρος. Ο ελληνικός λαός με τη φιλοξενία που τον χαρακτηρίζει πρόσφερε άσυλο γιατί δεν έχει ξεχάσει ότι κι αυτός βρισκόταν στην ίδια θέση κάποτε. Μήπως κάπου κουράστηκε όμως; Ό,τι περνούσε από το χέρι του το έκανε. Από εδώ και στο εξής, ας αναλάβει πιο ενεργά το κράτος την επίλυση του προσφυγικού ζητήματος.
Νομίζω πως είναι καιρός πια να δοθεί ένα τέλος σ’ αυτήν την αμφίπλευρη οδύσσεια. Εν έτη 2020, πρέπει να συμβιώνουμε ειρηνικά σεβόμενοι την ανθρώπινη υπόσταση, ανεξαρτήτως εθνικότητας, χρώματος, γλώσσας ή θρησκείας. Κι αυτός ο σεβασμός οφείλουμε να είναι αμοιβαίος. Θυμηθείτε ότι ούτε εμείς, αλλά ούτε κι εκείνοι επιλέγουμε, κάποιες φορές, αυτά που έρχονται στη ζωή μας.
Βατάκη Ραφαέλα-Πετρούλα,
Απόφοιτη του τμήματος Δημοσιογραφίας & Μ.Μ.Ε.
του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
ΠΗΓΗ: metalignitiki.gr
