[masterslider id=”28″]
Ἀντωνίου Δ. Κουκουνάρη, τ. Σχολάρχου τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Λυκείου Ἀθηνῶν
Δειλά ψελλίσματα
ἐπί τῇ συμπληρώσει δύο ἐτῶν καί πλέον ἀπό τῆς εἰς Κύριον
ἐκδημίας τοῦ ἀειμνήστου λογίου καθηγητοῦ Ἀντωνίου Ν.
Χαροκόπου
«Δικαίων ψυχαί ἐν χειρί Θεοῦ», (Σοφία Σολομῶντος 3,1).
«Οὐ γάρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν ἀλλά τήν μέλλουσαν
ἐπιζητοῦμεν», (Ἐπιστ. πρός Ἑβραίους τοῦ Ἀπ. Παύλου, κεφ.
ιγ,14).
Αἰσθάνομαι ὄντως ἰδιαίτερα ἀνεπαρκής καί ἀκατάλληλος γιά νά
χαιρετήσω μέ λόγου διατύπωση, τήν ἐκδημία τοῦ ἀειμνήστου
διακεκριμένου καθηγητοῦ μας καί εὐεργέτου μου, Ἀντωνίου Ν.
Χαροκόπου.
Ἐπιβάλλεται ὅμως νά ἐνθυμούμεθα καί νά τιμοῦμε τούς
συνανθρώπους μας ἐκείνους, πού κατέθεσαν τήν ψυχή τους καί
ὅλη τους τή ζωή γιά τό καλό αὐτῆς τῆς κοινωνίας μας.
Ὀφειλετικό λοιπόν χρέος ἐθεωρήσαμε νά τιμήσουμε τήν μνήμη
τοῦ μεγάλου τούτου ἀνδρός καί νά ἐξάρουμε τήν προσφοράν του
ἔστω καί μέ αὐτό τό πενιχρό δημοσίευμα.
Στίς 3 Ἰανουαρίου 2021 συμπληρώθηκαν δύο χρόνια ἀπό τῆς
ἐκδημίας τοῦ εἰς ὅλους μας πολυσεβάστου καθηγητοῦ Ἀντωνίου Ν.
Χαροκόπου, ὁ ὀποῖος πορευόμενος τόν δρόμο τῆς ἀτελευτήτου
αἰωνιότητος, πλήρωσε τό τοῖς πᾶσι κοινόν τοῦ βίου χρέος,
καταλιπών ὄνομα, ἐκδιηγήσασθαι ἐπαίνους.
Εὔκολο εἶναι νά παρασυρθοῦμε ἀπό δικαιολογημένους
συναισθηματισμούς καί νά καταθέσουμε κενά λόγια, τά ὁποῖα δέν
οἰκοδομοῦν οὔτε τούς ἀναγνῶστες τοῦ παρόντος, οὔτε πολύ
περισσότερο τήν ψυχή τοῦ ἐκλιπόντος.
Μέ τό σύντομο αὐτό κείμενο ἔχω τήν πρόθεση νά κάνω μιά
μικρή ἀναφορά στόν μεγάλο διδάσκαλό μας, ὁ οποῖος
διεκρίνετο γιά τήν ἐπιστημονική ὑπεροπλία του, τή μεγαλωσύνη
του καί τό ἀνεπίφθονο τῆς προσωπικότητάς του.
Μεγάλος ὁ πόνος καί πολύ ἡ θλίψη διά τόν θάνατο ἑνός
ἀνθρώπου ὁ ὁποῖος μέ τήν εὐεργετική παρουσία του
σφράγισε τήν ἐποχή του.
Κατά κοινή ὁμολογία ὑπῆρξε μιά ἰδιαίτερη , μεγαλοφυής καί
χαρισματική προσωπικότητα.
Ἄφησε μεγάλο συγγραφικό ἔργο- ἀπό τό ὁποῖο, τό περισσότερο
εἶναι δυστυχῶς ἀδημοσίευτο -, τό ὁποῖο ἀποτελεῖ θησαυρό
πολύτιμο γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας καί τήν πατρίδα μας.
Ἦταν ἕνας πολυτάλαντος ἄνθρωπος, μέ ποικίλες γνώσεις,
χαλκέντερος, καί κατ’ ἐξοχήν συγγγραφέας, ὁ ὁποῖος διεκρίνετο γιά
τή φιλομάθειά του, τήν ἀφοσίωσή του στήν ὀρθόδοξη παράδοση
καί τήν κατά Χριστόν βιωτήν του.
Εἶχε τήν ἱκανότητα νά συνδιαλέγεται μέ τόν ὁποιοδήποτε
ἄνθρωπο ἐξαγοράζοντας τόν καιρό μέσα ἀπό τίς δύσκολες
στιγμές τῆς ζωῆς.
Οἱ πάντες , ἐκκλησιαστικοί καί μή, δημοσιογράφοι καί πολιτικοί,
γνώριζαν , ἄκουγαν , ἔβλεπαν καί παρακολουθοῦσαν μέ
ἐκτίμηση τό σταθερό λόγο του.
Ἦταν ἕνας διαπρεπής ἐπιστήμονας καί ἐρευνητής, μέ
ἐκκλησιαστικό φρόνημα καί δεῑγμα ὑποδειγματικοῦ ἀνθρώπου
ἐπιστήμονος.
Ἀδιαλείπτως ζητοῦσε στό βίο του τή θεία χάρη,
προσπαθώντας ταυτόχρονα νά εἶναι καί ὁ ἴδιος δεκτικός σέ
Ἐκείνην.
Τό σημερινό μας δημοσίευμα εἶναι μιά πράξη ἀναγνώρισης καί
σεβασμοῦ στή μνήμη του, γιά τήν πολύπλευρη προσφορά του
στήν ἐκπαίδευση, γιά τό σπουδαῖο ἔργο πού ἄφησε σέ μᾶς τούς
ἐπιγενομένους.
Ὁ ταλαντοῦχος δάσκαλός μας, μέ τήν μεγαλεπήπολη
προσωπικότητά του εἶχε τά χαρακτηριστικά τοῦ ἀγέρωχου Χιώτη.
Τό σύντομο αὐτό κείμενο, ἔχει στόχο νά γνωρίσουν οἱ νεώτεροι
στήν ἐποχή μας ὅτι ὁ τόπος μας δέν στερεῖται προσωπικοτήτων,
τούς ὁποίους πρέπει νά ἀναγνωρίζουμε καί νά τιμοῦμε ὅταν
βρίσκονται ἀνάμεσά μας.
Ὁ καλύτερος φόρος τιμῆς πού ἁρμόζει σέ συνανθρώπους μας
μέ τέτοια ἐπιστημονική καί κοινωνική προσφορά καί παρουσία
εἶναι ἡ ἀξιοποίηση τῆς πνευματικῆς τους κληρονομιᾶς καί τοῦ
διδάγματος ἀπό τή γνώση καί τή σοφία τους.
Ὅταν δίδασκε, οἱ ψίθυροι κατέπαυαν, τά βλέμματα
προσηλώνονταν καί ἡ σιωπή ἀνέμενε προσεκτικά τήν ἑπόμενη
λέξη. Ἐπρόκειτο γιά αὐστηρό, συνεπή καί μέ ὑπερπαραγώγιμη
διδασκαλία ἐκπαιδευτικό. Προετοιμαζόταν ἀρκετά πολύ προτοῦ
διδάξει, γιατί βαθειά πίστευε ὅτι τότε μόνο κανένας διδάσκει
ὅταν μπορεῖ νά μεταδίδει αὐτό πού ἄριστα γνωρίζει καί πιστεύει.
Ἡ πραγματική του ἀγάπη γιά τήν ἑλληνική γλώσσα, τόν ὁδηγησε
στόν νά τήν θεωρεῖ φορέα ἤθους.
Φίλεργος καί ὁραματιστής, «οὐκ ἔδωκεν ὕπνον τοῖς ὀφθαλμοῖς
αὐτοῦ καί τοῖς βλεφάροις αὐτοῦ νυσταγμόν» κατά τόν ἱερό ψαλμωδό
τῆς Ἐκκλησίας μας. ( Ψαλμ. 131, 4).
Ἡ βιβλική του μορφή παραμένει ἀνεξίτηλος, εἰς τήν μνήμην καί
τήν καρδιά μας, γιατί ὑπῆρξε προσωπικότητα μέ ἀκατάβλητο
σθένος, ἀκόμη καί σέ δύσκολες στιγμές.
Ἦταν πράγματι ἐξαίρετος δάσκαλος, ὃπως μαρτυροῦν ὅσοι
εὐτύχησαν νά εἶναι μαθητές του.
Ἦταν κυρίως διδάσκαλος, γιατί εἶχε ἐπίγνωση τῆς εὐθύνης του νά
ἐπικοινωνήσει μέ ὅλους μέ στόχο τήν ἀγωγή καί τήν παιδεία.
Ὑπῆρξε προσωπικότητα ταπεινή καί ἁπλή στό χαρακτήρα, ἀλλά
συνάμα ὑπῆρξε καί πολυτάλαντος καί πολυδύναμος ἄνθρωπος,
πράγματι φωτισμένος, μιᾶς καί τό ἔργο του γιά ὅλους ἐμᾶς πού
διακονήσαμε τή θεολογία καί τήν Ἐκκλησία , ἦταν καί συνεχίζει νά
εἶναι τό πνευματικό μας ἀγκωνάρι.
Τεράστια ὑπῆρξε ἡ συνεισφορά του στήν ἀνάπτυξη τῆς Χιακῆς
Ἁγιολογίας, ἀφοῦ πολλά ἀπό τά ἔργα του ἀναφέρονται σέ
ἁγίους τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας μας.
Τολμῶ νά πῶ γιά τόν δάσκαλό μου, αὐτό πού ἔλεγε ὁ ἅγιος
Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, «γιά τόν ἄνθρωπο πού προσεύχεται μέσα
ἀπό στήν καρδιά του, ὅτι ὁλόκληρος ὁ κόσμος εἶναι ἕνας ναός».
Σεμνότατος καί μετρημένος στίς σχέσεις καί στίς ἐκδηλώσεις
του, ζοῦσε τά τελευταῖα χρόνια σχεδόν ἀσκητικά, σάν ἀρχαῖος
φιλόσοφος, ἤ σάν χριστιανός ἀναχωρητής, βυθισμένος μέσα στόν
πλούσιο κόσμο τῶν σπάνιων βιβλίων του, ἀντιμετωπίζοντας μέ
στωικότητα τίς δυσκολίες τῆς ζωῆς καί τίς συχνές ἐπιπλοκές τῆς
ὑγείας του. Μέ μιά λέξη σάν ἕνας κοσμοκαλόγερος.
Ἔτσι σεμνά καί ἀθόρυβα, ὅπως ἔζησε, ἔτσι καί ἔφυγε ἀπό τόν
κόσμο τοῦτο, ἀπό τή στρατευομένη ἐκκλησία γιά τή θριαμβεύουσα.
Ἔζησε αὐτοπροαίρετα καί ἀποστολικά ἀσήμαντος κατά κόσμον,
πλούσιος κατά Θεόν, πλουτίζοντας πολλούς μέ τό θάνατό του.
Ἀπέφευγε καί τόν ἔπαινο καί τή δόξα στή ζωή αὐτή, κερδίζοντας
μεταθανάτια τιμή καί εὐγνωμοσύνη.
Ὁ ἐμβριθής καί σοφός ἐρευνητής, ὁ εὐφυής καί χαρισματικός
διδάσκαλός μας, προικισμένος μέ μιά σπάνια καί ἀπεριόριστη
μνήμη, μέ τή διαρκή μελέτη καί ἐπιμέλειά του, κατεῖχε πολυτίμους
θησαυρούς φιλολογικῶν καί ἱστορικῶν γνώσεων.
Διακριτικός καί ταπεινόφρων, ἔδινε μετά ἀπό πολλές
παρακλήσεις καί παροτρύνσεις τό παρόν στήν πνευματική ζωή
τόσον τοῦ τόπου μας, ὅσο καί ἐκτός αὐτοῦ, σέ διαλέξεις καί
κυρίως μέ τή συγγραφή ἰδιαιτέρως ἀξιολόγων ἐπιστημονικῶν
μελετῶν.
Ἦταν ὁ ἀπελθών πρότυπο χριστιανοῦ, οἰκογενειάρχου , εὐγενοῦς
καί καλλιεργημένου ἀνθρώπου, στόν ὁποῖον μποροῦσα νά ἔχω
ἐμπιστοσύνη καί στήριγμα, ἀφοῦ τόσο τόν ἴδιο ὅσο καί τήν
οἰκογένειά του τούς ἔνοιωθα οἰκείους καί δικούς μου
ἀνθρώπους.
Ἔχω τήν πεποίθηση ὅτι ὑπῆρξε σ’ ὅλη του τή ζωή καί τήν
προσφορά του μέσα στήν κοινωνία ἕνας ἀκέραιος ἄνθρωπος, ἕνας
ἀνιδιοτελής ἐργάτης, ἕνα πρότυπο ταπεινοῦ καί εὐλαβοῦς
ἀνθρώπου, πού ὑπηρέτησε μέ εὐλάβεια καί πολλή ἀγάπη, τήν
παιδεία μας.
Γιαυτό καί ἔμεινε σ’ ὅλη του τή ζωή ἁπλός μέ μοναδική του
περιουσία τό καλό ὄνομα, τήν ἀξιοπρέπεια, τήν ὑπόληψη.
Μέ τήν πολυποίκιλη προσφορά του ὑπηρέτησε μέ ζῆλο,
ἀφοσίωση και ἀγάπη τήν παιδεία μας, καμαρώνοντας πολλούς
μαθητάς του νά κοσμοῦν τήν δημόσια και ἰδιωτική ἐκπαίδευση.
Μοῦ ἐμπιστεύτηκε ἕνα καίριο μυστικό, ὅτι πρέπει ὁ καθένας μας
νά δίνει. Νά δίνει ὅ,τι καλύτερο ἔχει. Νά μήν τά κρατάει μικρόψυχα
γιά τόν ἑαυτό του.
Ἡ γνωριμία μου μέ τόν μακαριστό, ἡ ἄδολη καί εἰλικρινής φιλία
μας καί ὁ πνευματικός σύνδεσμος μαζί του κατά τά 16 τελευταῖα
χρόνια τῆς ἐπίγειας ζωῆς του, ἀποτελοῦν γιά μένα μιά ἰδιαίτερη
τιμή καί εὐλογία Θεοῦ.
Ὁ ἀείμνηστος ταξίδεψε μέ προορισμό τόν παράδεισο στίς ἀρχές
τοῦ 2019 καί μᾶς ἄφησε ἕνα πλούσιο, σημαντικό και ἀξιόλογο
ἔργο.
Εἶχα τήν εὐτυχία καί τή χαρά νά συνεργασθῶ μαζί του, νά τόν
ἀκολουθήσω , νά τόν παρακολουθήσω κατά τά τελευταῖα χρόνια
τῆς ζωῆς του , νά εἶμαι κοντά του,νά συνεργασθῶ μαζί του στίς
περισσότερες ἀπό τίς συγγραφικές ἐργασίες του , πού παραμένουν
δυστυχῶς ἀδημοσίευτες.
Κατακλείοντας, ἐπιτρέψατέ μου νά τολμήσω, νά παρακαλέσω
καί τελικά ταπεινά νά προτείνω στούς διοικοῦντες τίς Χιακές
ἀδελφότητες ἐντός καί ἐκτός Ἑλλάδος, τίς ὁποῖες ὑπηρέτησε
εὐόρκως ἐπί σειρά ἐτῶν ὁ διακρινόμενος γιά τή σεμνότητα τοῡ
βίου του καί τή διακονία τοῦ συνανθρώπου του,τή μεγαλωσύνη
καί τό ἀνεπίφθονο τῆς προσωπικότητάς του ἀείμνηστος
καθηγητής μας, νά μεριμνήσουν ἁρμοδίως ὥστε ἡ διάδα τῶν
ἐκπροσώπων τῶν νεοελληνικῶν γραμμάτων Ἀλέξανδρος
Παπαδιαμάντης καί Ἀλέξανδρος Μωραϊτίδης, νά γίνει τριάδα, μέ
τήν προσθήκη τοῦ κοσμοκαλόγερου Ἀντωνίου Ν. Χαροκόπου.
Ἄς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη του.
< Αἱ ὁδοί αὐτοῦ ὁμοίως φωτί λάμπουσι, προπορεύονται δέ καί
φωτίζουσιν ἕως κατορθώση ἡμέρα>.
[masterslider id=”48″]
[masterslider id=”12″]
