ΑΝΔΡΕΑΔΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΒΡΟΝΤΑΔΟΥ Απολογιστικά γενέθλια με τη δύναμη της εικόνας
του Αριστείδη Ζαννίκου
Είναι βέβαιο ότι κάποιοι, δικαίως θα αναρωτηθούν: «Είναι καιρός τώρα για γενέθλια;»
Επειδή αυτά αφορούν Εκπαιδευτήριο και, προφανώς δεν θα γίνουν τώρα, (εν μέσω
δηλαδή της παγκόσμιας καταιγίδας που βιώνουμε), η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι
καταφατική.
Τα γενέθλια αφορούν ένα από τα πιο λαμπρά Εκπαιδευτήρια Μέσης Εκπαίδευσης του
νησιού μας. Το «Ανδρεάδειο Γυμνάσιο Βροντάδου», (περί αυτού ο λόγος), έχει δώσει έως
σήμερα, τα φώτα της γνώσης σε κάποιες χιλιάδες παιδιά τόσο της κωμόπολής μας όσο και
άλλων περιοχών της Χίου. Το 40% των αποφοίτων του, αγόρια και κορίτσια, τόσο του
Ναυτικού όσο και του Κλασσικού Τμήματος, (νυν ΕΠΑΛ και ΓΕΛ αντίστοιχα),κατάγονταν
από την πόλη της Χίου, τα Λειβάδια, την Αγία Παρασκευή, τη Συκιάδα, τη Λαγκάδα και
άλλες πρώην Κοινότητες του νησιού μας.
Η «ηλικία» των 85 ετών, δεν μπορεί να θεωρηθεί μεγάλη αν συγκριθεί με αυτήν του
ιστορικού Γυμνασίου Χίου (πρώην Αρρένων) ή με την αντίστοιχη των Γυμνασίων,
Καρδαμύλων, Βολισσού και Καλαμωτής.
Γιατί όμως η δεύτερη πληθυσμιακά πόλη της Χίου ο Βροντάδος, άργησε να αποκτήσει
δικό του Γυμνάσιο; Ήταν θέμα τοπικής αδιαφορίας; Κάθε άλλο. Αιτία ήταν, κατά μία
εκδοχή, η «μικρή» απόσταση που χωρίζει τον Βροντάδο από την πόλη της Χίου, τη Χώρα.
Αυτήν ακριβώς την δήθεν «μικρή» απόσταση των 5 χιλιομέτρων, δεκάδες παιδιά (μιλάμε
για δεκάχρονα και δωδεκάχρονα παιδιά) του Βροντάδου, εφ’ όσον επιθυμούσαν να
αποκτήσουν γυμνασιακή μόρφωση, έπρεπε να διανύσουν πεζή, μερικά ξυπόλυτα, υπό
οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, πρωί και βράδυ, μιας και συνήθως έκαναν και
απογευματινό μάθημα. (Τα μεσημέρια έτρωγαν κάτι πρόχειρο που τους έδιναν οι γονείς
τους πχ ψωμί και ελιές).
Οι εικόνες αυτών των παιδιών, έτσι όπως έχουν περιγραφεί, ήταν όντως τραγικές. Παρά
ταύτα, ο αγώνας των Βρονταδούσων, προς ίδρυση Γυμνασίου στην κωμόπολή μας,
κράτησε αρκετά χρόνια.
Όταν φάνηκε ότι «καρποφορεί» ξέσπασε ο Β΄Παγκόσμιος πόλεμος. Ακολούθησε η
φριχτή Γερμανική κατοχή. Όμως, ούτε και τότε «το έβαλαν κάτω».
Έτσι, περί τα τέλη Οκτωβρίου του 1941, εν μέσω σκλαβιάς, πείνας και προσφυγιάς, στον
Βροντάδο αρχίζει επιτέλους να λειτουργεί Ημιγυμνάσιο (με τις τέσσερις πρώτες τάξεις) ως
Παράρτημα του Γυμνασίου Αρρένων Χίου.
Οι τακτικοί καθηγητές λιγοστοί, (περί τους έξι ή επτά) διδάσκουν με ζήλο τα πρώτα 100
«μαθητούδια», (80 αγόρια και 20 κορίτσια). Οι έκτακτοι καθηγητές, που αναγκαστικά
προσλαμβάνονται, πληρώνονται από τους πλέον εύπορους γονείς, τον Δήμο μας και τους
Ενοριακούς Ναούς του Βροντάδου.
Όταν η πόλη της Χίου βομβαρδίζεται, το Γυμνάσιο Αρρένων διακόπτει τη λειτουργία του.
Οι μαθητές του μεταφέρονται στο Ημιγυμνάσιο Βροντάδου το οποίο, εξ αυτού του λόγου,
αποκτά και τις δύο τελευταίες τάξεις. Ως Παράρτημα του Γυμνασίου Αρρένων λειτούργησε
έως το 1956.
Από του σχολικού έτους 1956-1957 άρχισε πλέον τη λειτουργία του ως αυτοτελές και
ανεξάρτητο, ενώ από του έτους 1961-62 χαρακτηρίσθηκε Ναυτικό (τριτάξιο Γυμνάσιο και
τριτάξιο Λύκειο) με ταυτόχρονη λειτουργία (μετά δύο έτη) Κλασσικού Τμήματος.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, ιδρύθηκε το ΕΠΑΛ (ως συνέχιση του Ναυτικού Τμήματος)
και το ΓΕΛ ( ως συνέχεια του Κλασσικού) που μαζί με το Γυμνάσιο στεγάζονται πλέον σε
τρεις υπερσύγχρονες πτέρυγες.
Αυτήν ακριβώς την μοναδική, τη συναρπαστική ιστορία καθώς και την τεράστια
προσφορά του Γυμνασίου Βροντάδου θέλουμε να αναδείξουμε και να προβάλουμε φέτος,
κυρίως μέσω ενός βίντεο, δηλαδή μιας ηλεκτρονικής καταγραφής, που θα επιχειρήσει να
δημιουργήσει ο «μετρ» του είδους, φίλος συντοπίτης, συν/χος τυπογράφος Νίκος
Γεωργούλης, στηριγμένος στη γνωστή ρήση «μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις».
Όσοι-ες λοιπόν, τυχόν έχετε φωτογραφίες σχετικές με το ενδιαφέρον αυτό θέμα, κυρίως
των πρώτων χρόνων λειτουργίας του Γυμνασίου Βροντάδου (1941-1981), παρακαλούμε
όπως επικοινωνήσετε με τον γράφοντα στα τηλέφωνα 22710-92075 ή 6943425785.
Για την ό,ποια συμβολή σας στην (όχι εύκολη) προσπάθεια, δεχθείτε από τώρα το «ευχαριστώ» μας.
