Χίος: Ένα φθινοπωρινό γαστρονομικό οδοιπορικό στο νησί των αρωμάτων
Μοναδικά γαστρονομικά σημεία στη Χίο με αυθεντικές γεύσεις, φρέσκιες πρώτες ύλες και ζεστούς, φιλόξενους ανθρώπους
ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟ
Φθάσαμε στο νησί αργά το απόγευμα. Είχε αέρα και η θερμοκρασία ήταν φθινοπωρινή. Έβγαλα γρήγορα-γρήγορα μία ζακέτα από τη βαλίτσα και μπήκαμε στο αυτοκίνητο της Αντιγόνης Μαϊστράλη, του ανθρώπου που μαζί με όλη την ομάδα από τον τουριστικό οργανισμό της Χίου, έστησαν αυτό το ταξίδι ανάδειξης των τοπικών προϊόντων και εμπειριών του νησιού.
«Η Χίος, το πέμπτο μεγαλύτερο ελληνικό νησί, είναι διεθνώς γνωστή για τη μαστίχα της. Ωστόσο, παράλληλα με αυτό το μοναδικό προϊόν κρύβεται ένας ολόκληρος γαστρονομικός πολιτισμός που αξίζει να ανακαλύψει κανείς» μου είχε πει η Αντιγόνη όταν μιλήσαμε στο τηλέφωνο πριν από μερικές εβδομάδες. «Από τα αρχοντικά του Κάμπου μέχρι τα ορεινά χωριά της βόρειας Χίου, το νησί προσφέρει μια μοναδική γευστική περιπλάνηση που συνδυάζει την παράδοση με τη σύγχρονη γαστρονομική δημιουργία». Αφήσαμε τα πράγματα στο ολοκαίνουριο και πρώτο 5 αστέρων ξενοδοχείο που άνοιξε το περασμένο καλοκαίρι, το Pearl Island Chios και αναβαθμίζει το τουριστικό προϊόν του νησιού. Επίσης, θα παραμείνει ανοιχτό όλο το χρόνο, δίνοντας τη δυνατότητα διεύρυνσης της τουριστικής περιόδου διατηρώντας τα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Συναντήσαμε τον πρόεδρο του ιδιωτικού φορέα τουρισμού Χίου κ. Κώστα Μούνδρο στο ξενοδοχείο του το Costa Point Chios στην πόλη της Χίου.
Ρούσσικο/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Pearl Island Chios/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Χοιρινό με σέλινο/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Ρούσσικο/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Ρούσσικο: Στον γαστρονομικό φάρο της Χίου
Unmute
Remaining Time -0:00Fullscreen
Στον κεντρικό παραλιακό δρόμο της Χίου, το «Ρούσσικο» μάς υποδέχτηκε για το πρώτο μας δείπνο στο νησί. Το εστιατόριο, που πήρε το όνομά του από τη λέξη «ρούσσος» (κοκκινωπός), έχει χτίσει μια αξιοζήλευτη πορεία στη γαστρονομική σκηνή του νησιού, μετά από επιτυχημένες διαδρομές σε Θυμιανά και Αγία Ερμιόνη. Ο εσωτερικός χώρος, διακοσμημένος με αντικείμενα που αφηγούνται σιωπηλά την ιστορία του νησιού, δημιουργεί την ιδανική ατμόσφαιρα για ένα αξέχαστο δείπνο. Υπό την καθοδήγηση του Σωτήρη Στρατάκη, το εστιατόριο προσφέρει μια σύγχρονη ματιά στην παραδοσιακή χιώτικη κουζίνα. Δοκιμάσαμε εξαιρετικά πιάτα που αναδεικνύουν τον πλούτο της τοπικής γαστρονομίας.
Λαχανοντολμάδες/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Τυροπιτάκια με κοπανιστή/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Το χοιρινό με σέλινο ήταν μια αποκάλυψη γεύσεων, ενώ οι λαχανοντολμάδες θύμιζαν σπιτικό φαγητό στην καλύτερή του εκδοχή. Η κατσίκα με μακαρόνια, ένα κλασικό πιάτο της χιώτικης κουζίνας, ήταν μαγειρεμένη στην εντέλεια, ενώ τα τυροπιτάκια με τα τοπικά τυριά άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις. Εδώ, η σπιτική μαγειρική συναντά δημιουργικά την παράδοση, με τα εξαιρετικά προϊόντα της Χίου να πρωταγωνιστούν σε κάθε πιάτο, από την προετοιμασία μέχρι το σερβίρισμα.
Το άλλο πρωινό, φύγαμε για τα Αρμόλια, ένα γραφικό χωριό γνωστό για την αγγειοπλαστική του. Εκεί, στο «Χιώτικο Κελάρι», η οικογένεια Κωνσταντουλάκη μάς μύησε στα μυστικά των παραδοσιακών χιώτικων ζυμαρικών. «Τα χερίσια μακαρόνια είναι η ψυχή της χιώτικης κουζίνας», μας εξήγησε ο Στέλιος Κωνσταντουλάκης, δείχνοντάς μας την παραδοσιακή τεχνική παρασκευής τους. Παράλληλα η επίσκεψη στο εργαστήριο, ήταν μια μοναδική ευκαιρία ώστε να δούμε και άλλα προϊόντα του νησιού, όπως για παράδειγμα τα τσίκουδα.
Τσίκουδα/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
«Τ’ αγιοργούσικα»/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
«Τ’ αγιοργούσικα»/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
«Τ’ αγιοργούσικα»/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Στον Άγιο Γεώργιο Συκούσης, εκεί που ανθίζει το χιώτικο τριαντάφυλλο
Το άρωμα μάς οδήγησε πριν ακόμη αντικρίσουμε τον προορισμό μας. Στα 400 μέτρα υψόμετρο, στον Άγιο Γεώργιο Συκούσης της Χίου, η οικογένεια Κύλη διατηρεί έναν επίγειο παράδεισο βιολογικών τριαντάφυλλων. Μπαίνοντας στον πρόσφατα ανακαινισμένο τρίπατο χώρο των «Τ’ αγιοργούσικων», ο κύριος Νίκος Κύλης και ο γιος του Δημήτρης μάς υποδέχτηκαν με την αυθεντική χιώτικη φιλοξενία. Στο ισόγειο, πίσω από τον εκθεσιακό χώρο, μας περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη: σε έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο γευσιγνωσίας, δοκιμάσαμε το περίφημο γλυκό τριαντάφυλλο συνοδευόμενο με γιαούρτι -ένας συνδυασμός που αποδείχθηκε αποκάλυψη για τον ουρανίσκο.
«Κάθε είδος τριαντάφυλλου έχει τη δική του προσωπικότητα», μας εξηγεί ο κύριος Νίκος καθώς ανεβαίνουμε στους επόμενους ορόφους. «Το απριλιάτικο, το μαγιάτικο, το εκατόφυλλο -το καθένα προσφέρει διαφορετικές γευστικές και αρωματικές νότες». Η περιήγηση κορυφώθηκε στον τρίτο όροφο, το ξηραντήριο, όπου αντικρίσαμε τα απλωμένα ροδοπέταλα σε διάφορα στάδια αποξήρανσης -μια εικόνα και μια μυρωδιά που θα μας συνοδεύει για καιρό. Η οικογένεια Κύλη δεν έχει μείνει στην παράδοση. Αξιοποιώντας σύγχρονες μεθόδους, έχουν επεκτείνει τη χρήση του τριαντάφυλλου πέρα από το κλασικό γλυκό του κουταλιού. Δοκιμάσαμε το αρωματικό τους αφέψημα -που μπορεί να καταναλωθεί ζεστό ή κρύο- το λικέρ τριαντάφυλλο και το αγνό ροδόνερο, ενώ εντυπωσιαστήκαμε από τη σειρά καλλυντικών που έχουν αναπτύξει.
«Η βιολογική καλλιέργεια ήταν συνειδητή επιλογή», τονίζει ο Δημήτρης Κύλης. «Θέλαμε να διατηρήσουμε την αγνότητα του προϊόντος και να προστατέψουμε το περιβάλλον». Μας έδειξε πώς να παρασκευάσουμε το τέλειο αφέψημα τριαντάφυλλου: μία κουταλιά αποξηραμένα πέταλα σε φίλτρο τσαγιέρας, προσθέτοντας προαιρετικά μέλι ή ζάχαρη.
Φεύγοντας από τα «Τ’αγιοργούσικα», συνειδητοποιήσαμε πως είχαμε ζήσει κάτι περισσότερο από μια απλή επίσκεψη σε μια μεταποιητική μονάδα. Είχαμε γνωρίσει μια οικογένεια που μετουσιώνει την παράδοση σε καινοτομία, διατηρώντας παράλληλα την αυθεντικότητα και την ποιότητα ενός μοναδικού χιώτικου προϊόντος. Το χιώτικο τριαντάφυλλο στα χέρια τους δεν είναι απλώς ένα άνθος -είναι ένας θησαυρός που συνεχίζει να ανθίζει και να ευωδιάζει, χάρη στο μεράκι και το όραμά τους.
Αποστακτήριο σύκου/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Στο αποστακτήριο: Εκεί που το σύκο γίνεται νέκταρ
Η επίσκεψη στο παραδοσιακό αποστακτήριο του Λευτέρη Μητσού, στις παρυφές του Αγίου Γεωργίου Συκούσης, μας αποκάλυψε τα μυστικά μιας τέχνης που περνά από γενιά σε γενιά. Ο οικοδεσπότης μας, μας υποδέχτηκε με την αυθεντική χιώτικη φιλοξενία, έτοιμος να μας μυήσει στα μυστικά της απόσταξης των σύκων. Το θέαμα των αποξηραμένων σύκων στοιβαγμένων στα μεγάλα μαύρα βαρέλια είναι εντυπωσιακό. «Εδώ ξεκινά η μαγεία», μας εξηγεί καθώς μας δείχνει τα σύκα που έχουν ήδη μπει στη διαδικασία της ζύμωσης. Η μυρωδιά είναι χαρακτηριστική, ένα μείγμα από γλυκές και ζυμωμένες νότες που γεμίζει τον χώρο.
Λευτέρης Μήτσος/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Ο Λευτέρης Μήτσος και ο Γιώργος Πάσσας από τη Λαγκάδα/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Το καζάνι δουλεύει ασταμάτητα, με το χάλκινο σωληνάκι να αφήνει να κυλήσει σταγόνα-σταγόνα το πολύτιμο απόσταγμα. Η διαδικασία είναι αργή και απαιτεί υπομονή, όπως όλα τα καλά πράγματα. «Κάθε στάδιο έχει τη σημασία του», τονίζει ο αποσταγματοποιός, δείχνοντάς μας τα διάφορα στάδια της διαδικασίας. Τα ξερά σύκα και τα χαρουπόξυλα στα βαρέλια περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους, σε μια διαδικασία που θυμίζει περισσότερο τελετουργία παρά βιομηχανική παραγωγή. Φεύγοντας από το αποστακτήριο, συνειδητοποιούμε πως γίναμε μάρτυρες μιας παραδοσιακής τέχνης που συνεχίζει να ζει στη Χίο, διατηρώντας αναλλοίωτη τη γνώση και τη σοφία των προηγούμενων γενεών.
Γλυκό της Θείας Ευαγγελίας/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
H είσοδος του αρχοντικού/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Κάμπος Χίου/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Ο Στέφανος Παληός/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Στον Κάμπο της Χίου
Το μεσημέρι μάς βρήκε στον ιστορικό Κάμπο, την περιοχή των αρχοντικών και των εσπεριδοειδών. Στο «Γλυκό της Θείας Ευαγγελίας», μέσα σε ένα παραδοσιακό αρχοντικό, γευτήκαμε εξαιρετικά γλυκά του κουταλιού και μαρμελάδες από τα περίφημα μανταρίνια του Κάμπου. Ο Στέφανος Παληός, μας μίλησε για τη διαδικασία παρασκευής, για την διατήρηση της ποιότητας και τη σημασία της οικοτεχνίας.
Η ιστορία του τόπου ζωντάνεψε στο αρχοντικό Ρίζικο, όπου η Αννέζα Κλούβα, αγρότισσα στο επάγγελμα, μας διηγήθηκε την ιστορία του χιώτικου μανταρινιού, καθώς είναι η πρώτη που κατάφερε να πιστοποιήσει το χιώτικο μανταρίνι. Ο chef Στράτος Ιωσηφέλλης μετέτρεψε τα τοπικά προϊόντα σε ένα εντυπωσιακό brunch. Εκεί, η Feed the Need, οργάνωσε ένα μαγικό γεύμα μέσα σε έναν πορτοκαλεώνα.
Γεύμα στον πορτοκαλεώνα/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Γεύμα στον πορτοκαλεώνα/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
«Του Τσοπάνη»/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
«Του Τσοπάνη»/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Στη Βόρεια Χίο
Το πρωινό της δεύτερης ημέρας μάς βρήκε να ανηφορίζουμε προς τη Λαγκάδα της Βόρειας Χίου. Στην αυλή του τυροκομείου «Του Τσοπάνη», η Δέσποινα Γεωργούλη, εκπρόσωπος της έκτης γενιάς μιας ιστορικής οικογένειας κτηνοτρόφων, μας υποδέχεται με ένα πλατύ χαμόγελο και την υπερηφάνεια κάποιου που συνεχίζει μια παράδοση αιώνων. «Κάθε κομμάτι τυρί που παράγουμε έχει μέσα του την ιστορία έξι γενεών», μας λέει καθώς μας ξεναγεί στους χώρους του σύγχρονου τυροκομείου που δημιούργησαν οι γονείς της, Γιάννης και Πόπη Γεωργούλη, το 2016. Οι εγκαταστάσεις είναι σύγχρονες, αλλά η φιλοσοφία παραμένει παραδοσιακή. Το μυστικό της ποιότητας, όπως μας εξηγεί η Δέσποινα, βρίσκεται στα βοσκοτόπια της περιοχής. «Τα ζώα μας είναι ελεύθερα να βόσκουν στα βουνά της Χίου. Κάθε βότανο, κάθε άγριο χόρτο που γεύονται, μεταφέρει το άρωμά του στο γάλα και τελικά στο τυρί μας». Η καθετοποίηση της παραγωγής εξασφαλίζει τον πλήρη έλεγχο της ποιότητας, από το βοσκότοπο μέχρι το τελικό προϊόν.
Στο εργαστήριο του τυροκομείου, η νέα γενιά φέρνει τον αέρα της καινοτομίας. Η Δέσποινα, με τις γνώσεις που απέκτησε στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή της Θεσσαλονίκης, πειραματίζεται με νέες συνταγές, διατηρώντας πάντα ως βάση τις παραδοσιακές μεθόδους που κληρονόμησε από τους προγόνους της. «Δεν θέλουμε απλώς να παράγουμε τυρί», τονίζει καθώς δοκιμάζουμε μια σειρά από εξαιρετικά τυροκομικά προϊόντα. «Θέλουμε να μεταφέρουμε σε κάθε προϊόν μας την ιστορία αυτού του τόπου, την αγάπη της οικογένειάς μας για την κτηνοτροφία και την αφοσίωσή μας στην ποιότητα». Μαζί με τον αδερφό της Βασίλη, αποτελούν την έκτη γενιά που συνεχίζει αυτή την οικογενειακή παράδοση, συνδυάζοντας τη γνώση του χθες με τις απαιτήσεις του σήμερα. Χωρίς συντηρητικά, με αποκλειστικά δική τους παραγωγή γάλακτος, δημιουργούν προϊόντα που αντανακλούν τη γευστική ταυτότητα της Χίου. Φεύγοντας από τη Λαγκάδα, συνειδητοποιούμε πως το «Του Τσοπάνη» δεν είναι απλώς ένα τυροκομείο. Είναι η ζωντανή απόδειξη πως η παράδοση μπορεί να συνυπάρξει αρμονικά με την καινοτομία, όταν υπάρχει σεβασμός στις ρίζες και όραμα για το μέλλον.
Πιτυός/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Η κυρία Δέσποινα στο Πιτυός/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Υφαντά στο Πιτυός/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Η κυρία Δέσποινα με τα υφαντά/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Πιτυός: Ένα μεσαιωνικό χωριό της Χίου
Στις πλαγιές του όρους Αίπος, 25 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης της Χίου, το Πιτυός στέκει σαν ζωντανό μουσείο μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής. Το χωριό, που πήρε το όνομά του από τα πεύκα (πίτυς) που αφθονούν στην περιοχή, μας υποδέχεται με τον επιβλητικό του πύργο να δεσπόζει στην κορυφή του υψώματος. Εκεί, συναντήσαμε και την 95 ετών κυρία Άννα, η οποία επέστρεφε σπίτι της, καθώς είχε πάει να μαζέψει ελιές.
Περπατώντας στα στενά δρομάκια του χωριού, οι πέτρινες καμάρες και οι θόλοι των σπιτιών μαρτυρούν την πλούσια ιστορική κληρονομιά του τόπου. Ο μεσαιωνικός πύργος, ένα εντυπωσιακό 16πλευρο διώροφο κτίσμα του 14ου αιώνα από την περίοδο της Γενουατοκρατίας, στέκει αγέρωχος δίπλα στο μεταβυζαντινό εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου.
Ο κύριος Γιάννης/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Ο ξυλόφουρνος του κυρ Γιάννη/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Με άρωμα φρεσκοψημένου ψωμιού
Όμως, η καρδιά του χωριού χτυπά στον παραδοσιακό ξυλόφουρνο του κυρ Γιάννη. «Σήμερα έχουμε τα νεύρα μας, δεν έχει νερό το χωριό», μας λέει αρχικά με μια γκριμάτσα που γρήγορα μετατρέπεται σε χαμόγελο. Η μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού γεμίζει τον αέρα, ενώ τα περίφημα παξιμάδια του, που έχουν κάνει το Πιτυός γνωστό σε όλη τη Χίο, στοιβάζονται σε ξύλινα τελάρα. Στην αυλή του φούρνου, μια άλλη έκπληξη μας περιμένει. Η σύζυγος του κυρ Γιάννη, η κυρία Δέσποινα, στέκεται μπροστά σε έναν κάθετο αργαλειό, διατηρώντας ζωντανή μια ακόμη παραδοσιακή τέχνη. Καθώς δοκιμάζουμε το ζεστό ψωμί, ο κυρ Γιάννης ξετυλίγει ιστορίες από τα παλιά, για ένα χωριό που παρά τις δυσκολίες – όπως η σημερινή έλλειψη νερού – επιμένει να κρατά ζωντανές τις παραδόσεις του.
Ταμπουροπιτάκι στο «Μύρτιλο»/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Η Ειρήνη και ο Αργύρης στο «Μύρτιλο»/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Στο «Μύρτιλο» του Πιτυός: Όταν δύο νέοι επιλέγουν τη ζωή στο χωριό
Λίγα βήματα από τον παραδοσιακό φούρνο του Πιτυός, μια ευχάριστη έκπληξη μας περιμένει. Το «Μύρτιλο», ένα καλαίσθητο καφέ-ζαχαροπλαστείο, αποτελεί την απόδειξη πως τα χωριά της Χίου μπορούν να προσελκύσουν νέους ανθρώπους που επιλέγουν συνειδητά μια διαφορετική ποιότητα ζωής.
Η Ειρήνη, 26 ετών, και ο Αργύρης, 23 ετών, μας υποδέχονται με τη φρεσκάδα και τον ενθουσιασμό της νιότης τους. «Δεν το είχαμε φανταστεί ποτέ πως θα ερχόμασταν εδώ», μας λέει η Ειρήνη χαμογελώντας, καθώς σερβίρει τα περίφημα ταμπουροπιτάκια τους -μια τοπική λιχουδιά με κολοκύθα, που στη χιώτικη διάλεκτο ονομάζεται «ταμπουράς».
Εκείνη, με σπουδές ζαχαροπλαστικής στη Θεσσαλονίκη, και ο Αργύρης, μεγαλωμένος στις Οινούσες και σπουδαγμένος μάγειρας, αποφάσισαν να κάνουν το μεγάλο βήμα. Αναζητώντας έναν πιο ήρεμο τρόπο ζωής, επέλεξαν το Πιτυός, το χωριό καταγωγής του πατέρα της Ειρήνης, για να στήσουν το δικό τους στέκι.
«Ήταν πολλή δουλειά», παραδέχεται ο Αργύρης, καθώς δοκιμάζουμε τα αφράτα μυζηθροπιτάκια τους. «Αλλά με τη σημαντική βοήθεια του πατέρα της Ειρήνης και πολλή προσωπική εργασία, καταφέραμε να δημιουργήσουμε αυτό που ονειρευόμασταν» Κάθε γωνιά του «Μύρτιλου» αποπνέει την προσωπική τους αισθητική και φροντίδα.
Παρατηρώντας τους να κινούνται με μεράκι στο χώρο τους, συνειδητοποιείς πως το «Μύρτιλο» είναι κάτι περισσότερο από ένα ακόμη καφέ-ζαχαροπλαστείο. Είναι η απόδειξη πως τα ελληνικά χωριά μπορούν να αποτελέσουν πόλο έλξης για τη νέα γενιά, προσφέροντας ευκαιρίες για δημιουργία και μια διαφορετική ποιότητα ζωής. Η Ειρήνη και ο Αργύρης δεν άνοιξαν απλώς μια επιχείρηση – έκαναν μια συνειδητή επιλογή ζωής, δίνοντας νέα πνοή στο γραφικό Πιτυός της Χίου.
Χερίσια μακαρόνια/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Χερίσια με κοπανιστή Χίου/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Χίος/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Μάκελος: Εκεί που αναβιώνει η τέχνη των χιώτικων χερίσιων ζυμαρικών
Στην παραδοσιακή ταβέρνα «Μάκελος», η κουζίνα έχει μετατραπεί σε ένα ζωντανό εργαστήρι παραδοσιακής μακαρονοποιίας. Με κινήσεις που θυμίζουν καλοκουρδισμένο χορό, τα έμπειρα χέρια της κυρίας Μαρίας, ζυμώνουν, πλάθουν και μεταμορφώνουν τα απλά υλικά -αλεύρι, αλάτι και νερό- στα περίφημα «χερίσια» μακαρόνια της Χίου. «Το μυστικό βρίσκεται στο ζύμωμα», μας εξηγεί η οικοδέσποινα καθώς τα χέρια της δουλεύουν με δεξιοτεχνία τη ζύμη. «Πρέπει να νιώσεις τη σωστή υφή. Ούτε πολύ σφιχτή, ούτε πολύ μαλακή». Η τεχνική που χρησιμοποιεί έχει περάσει από γενιά σε γενιά, μια ζωντανή κληρονομιά της χιώτικης κουζίνας. Παρακολουθούμε με δέος την επιδεξιότητα με την οποία απλώνει τη ζύμη σε λεπτά φύλλα και στη συνέχεια τα κόβει σε λεπτές λωρίδες. «Τα χερίσια μακαρόνια πρέπει να είναι λεπτά και ομοιόμορφα», τονίζει. «Έτσι απορροφούν καλύτερα τη σάλτσα και γίνονται πιο νόστιμα».
Οι μυρωδιές και οι ήχοι της κουζίνας συνθέτουν μια μοναδική ατμόσφαιρα, ενώ η διαδικασία παρασκευής των μακαρονιών μοιάζει περισσότερο με τελετουργία παρά με μαγείρεμα. Είναι μια τέχνη που απαιτεί υπομονή, επιδεξιότητα και πάνω απ’ όλα, αγάπη για την παράδοση. Περάσαμε και εμείς στην διαδικασία της παρασκευής, αφού πρώτα πήραμε κάποιες γενικές κατευθύνσεις.
Στο τέλος της επίδειξης, τα φρεσκοφτιαγμένα μακαρόνια απλώνονται προσεκτικά για να στεγνώσουν, έτοιμα να μετατραπούν σε ένα γευστικό πιάτο που θα θυμίζει σε όλους πως η χιώτικη κουζίνα είναι κάτι περισσότερο από συνταγές -είναι μια ζωντανή παράδοση που συνεχίζει να μαγεύει και να εμπνέει.
Φεύγοντας από το Πιτυός, συνειδητοποιείς πως αυτό το ορεινό χωριό είναι κάτι περισσότερο από ένα μνημείο μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός όπου το παρελθόν συναντά το παρόν, όπου οι πέτρινοι πύργοι και οι καμάρες συνυπάρχουν με το άρωμα του φρεσκοψημένου ψωμιού και τον ήχο του αργαλειού, συνθέτοντας μια μοναδική εμπειρία αυθεντικής χιώτικης φιλοξενίας
Φούρνος στη Βολισσό/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Ο Στράτος Ιωσηφέλλης, ο Γιάννης Λιγνός και ο Γιώργος Μπαλής/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Μια γαστρονομική γιορτή στην πλατεία της Βολισσού: Όταν η παράδοση συναντά τη σύγχρονη κουζίνα
Το γαστρονομικό μας οδοιπορικό στη Βόρεια Χίο κορυφώθηκε στην πλατεία της γραφικής Βολισσού, όπου τρεις καταξιωμένοι σεφ ένωσαν τις δυνάμεις τους σε ένα μενού-ύμνο στην τοπική γαστρονομία. Ο Στράτος Ιωσηφέλλης, ο Γιάννης Λιγνός από την ιστορική ταβέρνα «Χότζας» και ο Γιώργος Μπαλής από το Feed the Need Catering, μας ταξίδεψαν γευστικά στον πλούτο της χιώτικης κουζίνας. Το γεύμα, ξεκίνησε με μια εντυπωσιακή σαλάτα που συνδύαζε τρυφερό σπανάκι baby με ξερό σύκο, τυρί μαστέλο σε ψίχα ψωμιού και καραμελωμένο καρύδι, ολοκληρωμένη με ένα βινεγκρέτ σουμάδας -μια δημιουργία του έμπειρου σεφ Στράτου Ιωσηφέλλη που έφτασε εδώ από τη Λέσβο, και αναδείκνυε τα τοπικά προϊόντα.
Μελιτζανοπίλαφο/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Ο Γιάννης Λιγνός και ο Στράτος Ιωσηφέλλης/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Ο Γιάννης Λιγνός, φέρνοντας την εμπειρία από την παραδοσιακή του ταβέρνα, μας εξέπληξε με μια αφράτη τυρόπιτα ταψιού με κρέμα και τυριά της Βόρειας Χίου, ενώ τα βουτυράτα χερίσια μακαρόνια με κοπανιστή Χίου απέδειξαν γιατί η τοπική κουζίνα παραμένει τόσο ξεχωριστή. Ιδιαίτερη στιγμή ήταν το χιώτικο μελιτζανόπιλαφο, μια παραδοσιακή συνταγή που ο σεφ Λιγνός παρουσίασε με σύγχρονο τρόπο, ενώ η πίτα με αμανίτες και ποικιλία μανιταριών ανέδειξε τα εποχιακά υλικά του νησιού. Ο Γιώργος Μπαλής εντυπωσίασε με το τραxανωτό του με ντομάτα και γιαούρτι, συνοδευόμενο από κότσι αρνίσιο και σάλτσα χιώτικου κρασιού, ενώ το γεύμα έκλεισε με μια μοναδική μανιταρόπιτα σιροπιαστή με βυσσινάδα και κρέμα μαστίχας από τον Στράτο Ιωσηφέλλη. Κάθε πιάτο αφηγούνταν τη δική του ιστορία, συνδυάζοντας τις παραδοσιακές γεύσεις της Χίου με σύγχρονες τεχνικές μαγειρικής. Οι τρεις σεφ απέδειξαν πως η τοπική γαστρονομία μπορεί να εξελιχθεί χωρίς να χάσει την αυθεντικότητά της, δημιουργώντας μια αξέχαστη γευστική εμπειρία κάτω από τα αστέρια της Βολισσού.
Με συνοδεία Αριούσιου Οίνου
Ο Αριούσιος οίνος, το φημισμένο κρασί της αρχαίας Χίου που υμνήθηκε από Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς, παραγόταν στη βορειοδυτική περιοχή του νησιού, την Αριουσία. Το εξαιρετικής ποιότητας αυτό κρασί γνώρισε μεγάλη ακμή στην αρχαιότητα, με την παραγωγή του να συνεχίζεται στα χωριά της Αμανής και ιδιαίτερα στα Κουρούνια μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα. Σήμερα κρασιά του οινοποιείου Αριούσιος, συνόδευσαν το γεύμα.
Δύση στη Λημνιά/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Παραλία Λευκάθια/Photo: Δημήτρης Σταθόπουλος
Ηλιοβασίλεμα στη Λημνιά: Ένας μαγικός επίλογος
Το γεύμα τελείωσε, και είμαστε έτοιμοι να ξεκινήσουμε την επιστροφή μας στην πόλη της Χίου. Καθώς όμως η μέρα οδεύει προς το τέλος της, βρισκόμαστε στον λόφο του Volissos Holiday Homes, σε ένα προνομιακό σημείο πάνω από το γραφικό λιμανάκι της Λημνιάς. Η Αντιγόνη Μαϊστράλη μάς σερβίρει δροσερή σπιτική λεμονάδα, ενώ μοιράζεται μαζί μας ιστορίες για τον τόπο με μια ζεστασιά που αντανακλά τη βαθιά της αγάπη για την περιοχή.
Το θέαμα είναι μαγευτικό: ο ήλιος βυθίζεται αργά στο Αιγαίο, βάφοντας τον ουρανό σε αποχρώσεις χρυσού και ροζ, ενώ κάτω απλώνεται η ειδυλλιακή παραλία. Τα καλαίσθητα καταλύματα, εναρμονισμένα με το φυσικό τοπίο, συμπληρώνουν την εικόνα ενός επίγειου παραδείσου. Η σκέψη είναι αναπόφευκτη και κοινή για όλους μας -το επόμενο καλοκαίρι θα μας βρει ξανά εδώ, σε αυτή τη μαγευτική γωνιά της Χίου.
Το φθινοπωρινό ταξίδι στη Χίο, ολοκληρώνεται και η πρωτοβουλία «Taste Like Chios» του Φορέα Τουρισμού Χίου αποδεικνύει έμπρακτα πως η γαστρονομία μπορεί να αποτελέσει βασικό πυλώνα τουριστικής ανάπτυξης. Η Χίος δεν είναι απλώς το νησί της μαστίχας -είναι ένας τόπος όπου κάθε γωνιά κρύβει και μια ξεχωριστή γευστική ιστορία, από τα εσπεριδοειδή του Κάμπου και τα αρωματικά τριαντάφυλλα, μέχρι τα παραδοσιακά ζυμαρικά και τα τυριά της Βόρειας Χίου. Ένας προορισμός που αξίζει να ανακαλύψει κάθε λάτρης της αυθεντικής ελληνικής γαστρονομίας.
