Για τελευταία φορά, η Ιωνία των Ελλήνων γιορτάζει την Πρωτοχρονιά. Υποδέχεται το νέο έτος, 1922, με ασφάλεια, χαρά και προσμονή. Παρών ήταν άλλωστε ο ελληνικός απελευθερωτικός στρατός, που σύντομα θα την καθιστούσε και επισήμως ελληνική.

Αμέτρητες οι ευχές που αντάλλαξαν οι Ίωνες μεταξύ τους, αμέτρητες κι οι ευχές που έλαβαν και έστειλαν, με κάρτες όμορφα φτιαγμένες, σε συγγενείς και φίλους που έμεναν στις άλλες πόλεις της Μικρασίας, της κυρίως Ελλάδας, αλλά και της Ευρώπης.

Ευχές ειπωμένες ή σταλμένες, στα ελληνικά, στ’ αρμένικα, αλλά και στα φράγκικα, στα εγγλέζικα, και σε τόσες άλλες γλώσσες ευρωπαϊκές, μαζί με την ελπίδα, πως το 1922 θ’ ανατείλει μια χρονιά που θα φέρει υγεία, ευτυχία, ευδαιμονία, ευημερία.

Οι μητέρες με τα παιδιά, από μέρες σουλατσάριζαν στου Ξενόπουλου, στου Μπον Μαρσέ, και σε τόσα άλλα καταστήματα στολισμένα για τις γιορτές, και βγαίνοντας κρατούσαν όμορφα τυλιγμένα πακέτα με πολύχρωμες κορδέλες, που περιείχαν πρωτοχρονιάτικα δώρα για όλη την οικογένεια.

[masterslider id=”12″]

Η Σμύρνη απαστράπτουσα, ντυμένη στα γιορτινά της, και οι άντρες της εκλεκτής σμυρνέικης κοινωνίας, κομψά ντυμένοι, συνόδευαν τις κυρίες τους τυλιγμένες στα μετάξια και στα βελούδα, στις λέσχες, στα πολυτελή θέατρα, στους κινηματογράφους, και στους πνευματικούς συλλόγους, απολαμβάνοντας τις χοροεσπερίδες και τις εορταστικές εκδηλώσεις.

Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, οι νοικοκυρές για τελευταία φορά στην πατρίδα τους ετοίμασαν, τα πρωτοχρονιάτικα αετουδάκια και τη βασιλόπιτα. Οι ξύλινες σφραγίδες πήγαιναν κι ερχόταν, κι όλη η πόλη μοσχομύριζε από τα αρώματα των γλυκών, που ξεχύνονταν απ’ τα παράθυρα κι έσπαζαν τις μύτες των περαστικών.