Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΚΑΛΠΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΙΚΟΥ ΚΑΒΑΛΑΡΗ

Το πρωινό της Εβδομάδας που όλη η Ελλάδα πανηγύριζε την Επιτυχία του Ολυμπιακού, διάλεξε ο μοναχικός Καβαλάρης>> του Χιώτικου Πολιτισμού να καλπάσει για <<Στερνή Φορά>> το χωρίς επιστροφή μεγάλο του δρόμο ! Μιλάμε για τον Αξέχαστο Βαγγέλη Ρουφάκη, από το χωριό <<Δαφνώνας>> του Μυροβόλου νησιού μας.
Χωρίς καμιά υπερβολή, ήταν ένας ξεχωριστός για να μην πω <<Μοναδικός Άνθρωπος>>. Σπάνιος σε όλα του, άλλωστε και για αυτόν τον λόγο, πάντα τον αποκαλούσα : << Μοναχικό Καβαλάρη>>. Επιμένω, χωρίς να υπερβάλω, ήταν ξεχωριστός. Φτωχό παιδί του Δημοτικού, κάτω από άσχημες συνθήκες φτώχιας, μιας και ήταν ορφανός από Πατέρα, ξεκίνησε την δύσκολη βιοπάλη από την … οικοδομή. Αργότερα μετανάστευσε για την Αμερική. Εργατικός και Δραστήριος, έμπλεξε και εκεί με την οικοδομή που όχι απλά πρόκοψε αλλά ,…. Μεγαλούργησε. Παρά του ότι ήταν μαθητής του Δημοτικού, από παιδί είχε ροπή στη μάθηση και στα πολιτιστικά δρώμενα. Διάβαζε τα πάντα, ώστε να διαμορφώνει γνώμη. Πάντα πρωτοπόρος και μέσα στο πνεύμα της εποχής. Αυτοδίδακτος στην τεχνολογία των κομπιούτερς, των δυνατοτήτων και ων μυστικών τους. Έκανε και εκεί απίστευτα άλματα προόδου! Για χάρη της Μητέρας του, κάποια στιγμή, πούλησε τα πάντα εκεί και επέστρεψε στο νησί του. Με το που πάτησε πόδι στον τόπο του, ξεκίνησε τις απίστευτες δραστηριότητες του σε σχέση με τον πολιτισμό. Όπου υπήρχε χωριό ομώνυμο του δικού του, προχώρησε σε αδελφοποιήσεις. Οι συνεχείς επισκέψεις σε Βόρειο Ελλάδα, στην Κύπρο και στην Λέσβο ήταν ρουτίνα. Οραματιστής ακούραστος και δημιουργικός, έκανε τα όνειρα του σιγά – σιγά πραγματικότητα.

ΡΟΥΦΑΚΗΣ – ΜΕΛΑΧΡΟΙΝΟΥΔΗΣ – ΠΥΚΝΗΣ – ΚΑΡΙΑΜΗΣ

Χωρίς καμιά υπερβολή, ήταν ένας ξεχωριστός για να μην πω <<Μοναδικός Άνθρωπος>>. Σπάνιος σε όλα του, άλλωστε και για αυτόν τον λόγο, πάντα τον αποκαλούσα : << Μοναχικό Καβαλάρη>>. Επιμένω, χωρίς να υπερβάλω, ήταν ξεχωριστός. Φτωχό παιδί του Δημοτικού, κάτω από άσχημες συνθήκες φτώχιας, μιας και ήταν ορφανός από Πατέρα, ξεκίνησε την δύσκολη βιοπάλη από την … οικοδομή. Αργότερα μετανάστευσε για την Αμερική. Εργατικός και Δραστήριος, έμπλεξε και εκεί με την οικοδομή που όχι απλά πρόκοψε αλλά ,…. Μεγαλούργησε. Παρά του ότι ήταν μαθητής του Δημοτικού, από παιδί είχε ροπή στη μάθηση και στα πολιτιστικά δρώμενα. Διάβαζε τα πάντα, ώστε να διαμορφώνει γνώμη. Πάντα πρωτοπόρος και μέσα στο πνεύμα της εποχής. Αυτοδίδακτος στην τεχνολογία των κομπιούτερς, των δυνατοτήτων και ων μυστικών τους. Έκανε και εκεί απίστευτα άλματα προόδου! Για χάρη της Μητέρας του, κάποια στιγμή, πούλησε τα πάντα εκεί και επέστρεψε στο νησί του. Με το που πάτησε πόδι στον τόπο του, ξεκίνησε τις απίστευτες δραστηριότητες του σε σχέση με τον πολιτισμό. Όπου υπήρχε χωριό ομώνυμο του δικού του, προχώρησε σε αδελφοποιήσεις. Οι συνεχείς επισκέψεις σε Βόρειο Ελλάδα, στην Κύπρο και στην Λέσβο ήταν ρουτίνα. Οραματιστής ακούραστος και δημιουργικός, έκανε τα όνειρα του σιγά – σιγά

πραγματικότητα.

Γ.ΜΠΑΧΑΣ – Μ.ΚΑΡΙΑΜΗΣ – Ε.ΡΟΥΦΑΚΗΣ – Φ.ΦΑΝΤΕΜΗΣ

Ξεκίνησε με την έκδοση του περιοδικού «ΔΑΦΝΗ». Σειρές βιβλίων. όπως «Λωλόδεντρα» (2001) – «Πετροχελίδωνα και Ηλιοστάσια» (2002) – «Οι Αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι στη Βυζαντινή και Μεταβυζαντινή Εικονογραφία» (2003) – «Χιώτικα Αφηγήματα» (2005) – «Τετράδια ποίησης» (2011) – «Παναγία Δέσποινα Αφέντρα και κορώνα της Αμανής» (2014). Πάρα πολλά Ανάτυπα και Φυλλάδια. Τα πάντα. Όχι απλά δεν έπαιρνε χρήματα, αλλά τα έστελνε στη Χίο, την Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Γαλαντόμος και δοτικός, για την πραγμάτωση των Πόθων και τον ονείρων του, συνδέθηκε με ανθρώπους και φορείς του Πολιτισμού. Χωρίς πολύ σκέψη και χωρίς παρακάλια Ήταν χορηγός και διοργανωτής αμέτρητων εκδηλώσεων διάφορων φορέων. Όταν κάποτε, λογικά, ξέμεινε από χρήματα, και ήταν αδύνατο να προσφέρει όσο θα ήθελε, στην ερώτηση μου αν πάλι θα ξόδευε τους κόπους του με τον ίδιο τρόπο, η πάγια απάντηση του ήταν : «Μακάρι να είχα πολλά χρήματα, με τον ίδιο τρόπο θα τα ξόδευα. Αυτό με ευχαριστούσε. Το έκανα, γιατί το πίστευα». Έγινε απόστολος ιδεών φίλων του και μέσω της «Δάφνης», γνωστοποίησε το κοινό για την «Ελιά Liverani», του φίλου και συνοδοιπόρου του καπετάν Δημήτρη Διον. Μελαχροινούδη. Τον «Πρίνο του Άγιου Γιάννη», στο ερειπωμένο χωριό «Κυδιάντα», με παρέμβαση του γράφοντος Τα λεγόμενα «Μνημεία της Φύσης» του Μυροβόλου νησιού μας. Πρόβαλε εκτενέστατα τα Δρώμενα της Μεγάλης Παρασκευής στο χωριό της Κυδιάντας. Ταγός ακόμα και Μέλος της «Άτυπης Ομάδας Φίλων Κώστα Περοίκου». Του αγνοημένου Μεγάλου Χιώτη Οραματιστή και Πανέλληνα Ήρωα.

Ο Β.Ρουφάκης και ο Φύλακας Άγγελος του Λ. Πυκνής

Εν γνώσει ότι χρειασθούν τόμοι επί τόμων για να αναφέρουμε ελάχιστα από την τεράστια προσφορά του, αδύναμος στον λόγο και τη γραφή σταματάω, εδώ. Λόγοι δεοντολογίας και αλήθειας αλλά και σαν φωτεινό παράδειγμα «Αληθινής Φιλίας» μου επιβάλουν να τονίσω την τεράστια προσφορά και αλληλεγγύη του Λευτέρη Πυκνή, ο οποίος με διαφορά ένδεκα ετών έμεινε στο προσκέφαλο του φίλου του νυχθημερόν για πάνω από δυο μήνες κάθε φορά. Πράγμα σπάνιο στις ημέρες μας για αυτό και κάνω ειδική «Μνεία» Ο Θεός να τον έχει καλά και μαζί του όλο τον κόσμο

ΜΚαριάμης